Hoi!
Na enkele daagjes storm en helse regebuien is er nu terug elektriciteit en dus ook terug internet. Ik kan jullie ondertussen al heel wat nieuws vertellen!
De eerste dagen stage zitten erop: 63 uren in 5 dagen werken... Het is zowel fysisch als vooral psychisch heel zwaar. Het zijn heel lange dagen/nachten en de vermoeidheid en emoties slaan dan al eens sneller toe. Het is niet altijd even gemakkelijk om de traantjes te bedwingen... De situaties zijn soms zo schrijnend en zo verschillend met die in Belgie... Drie doodgeboren kindjes ( waaronder eentje die ik zelf hielp bevallen), 2 reanimaties, een stuitbevalling, 2 schouderdystocies, placentaloslating: het blijft in de kleren plakken! Mama's worden in een hokje van 4 vierkante meter gepropt en af en toe wordt er eens onderzocht hoeveel ontsluiting er te voelen is en hoe het met de baby gaat. De hygiene is soms ook ver te zoeken. Al doen ze wel echt hun best. Maar elk bed met dezelfde doek afwassen, vuilnis op de grond smijten en 1 emmer voor 30 placenta's: dan wordt het toch wel heel snel onhygienisch... Soms ben ik echt een beetje vies van mezelf, na een dagje stage... De vroedvrouwen zijn ook heel hard naar de vrouwen toe: geen medelijden, persen zul je! Ze roepen dan ook om ter luidst "Syndika syndika!" (Persen!)
Maar langs de andere kant krijg je ook zoveel dankbaarheid terug van de mama's en ook met de vroedvrouwen krijgen we een steeds betere band! We zijn al eens uitgenodigd om te gaan eten, om samen dingen te gaan bezoeken, om te gaan 'shoppen' in Kampala. Ze zijn echt gastvrij en supervriendelijk!
En ik merk ook, dat ik ondanks die materiele en technische tekorten, al heel wat heb bijgeleerd! Ik deed in die 5 dagen 9 bevallingen en het lukt me steeds beter. Gisteren kreeg ik zelf de kans om zonder begeleidende vroedvrouw een bevalling helemaal zelf te doen, zelfs het hechten vertrouwden me ze toe ! Het lukte en de Oegandeze vroedvrouwen feliciteerden me hartelijk: zoiets doet deugd! Ook het hechten, vaginale touchers, luisteren naar de harttoontjes met een gehoorbuis krijg ik steeds beter onder de knie! Ik wordt steeds een stukje meer vroedvrouw!!
Echt veel vrije tijd kregen we dus nog niet maar enkele dagen geleden riskeerden we ons om alleen ( dus zonder Sister Janet) naar Kampala te gaan en inkopen te doen. Wonder boven wonder vonden we zonder al teveel problemen de weg terug die ons naar de kleurrijke marktjes en supermarkets bracht! Het was opnieuw een groot avontuur om zonder al te veel kleerscheuren (en vooral portemonneescheuren) ons een weg te banen door de groenten- en fruitmarkt. Iedereen spreekt je aan en probeert iets te verkopen en dan maar prijzen vergelijken, afdwingen, ... Ik kreeg zelf bijna een huwelijksaanzoek! :p En we vingen zelf een blik op van de Kabaka (koning) van de Baganda-stam! Opstopping in Kampala verzekerd!
Straks gaan we zwemmen om alle stress wat los te laten: Hakuna Matata!
Ik geniet volop verder en hoop nog heel wat kleine zwartjes op de wereld te helpen want het geeft je toch telkens terug een boost om verder te doen met wat je graag doet!!
Heel veel liefs!!
P.S. Mijn gsm-nummer in Oeganda is: +256 784 99 77 63
En foto's probeer ik zo snel mogelijk erop te zetten zodat jullie een beetje kunnen zien hoe het hier in zijn gang gaat!
ja, hier zul je heel wat ervaring op doen!!!
BeantwoordenVerwijderenen zo zul je beseffen hoe verwend we hier zijn, ook in verband met kinderen krijgen. We worden hier helemaal in de watten gelegd.
Geniet ervan!! en tot later
fabienne
hoi,
BeantwoordenVerwijderenhier de website waar onze foto's op staan.
saluutjes
fabienne
http://picasaweb.google.com/fabieseys/BurkinaFasoZomer09#
waw! met als wat je daar beleefd, Lien, kun je straks wel een boek schrijven. Het is voor ons niet eens mogelijk ons in te beelden dat we het enkele dagen zonder electriciteit zouden moeten stellen. Laat staan dat die onhygienische en onmenselijke toestanden hier zouden plaatsvinden. We 'weten' gelukkig wel dat we in een luxewereldje leven maar het echte besef komt er er maar als je er zoals jij echt mee geconfronteerd wordt. Gelukkig zijn er ook mooie momenten te beleven, zelfs in zo'n schrijnende omstandigheden: een vriendelijk woord, een steuntje van een collega, ..., een huwelijksaanzoek, ...
BeantwoordenVerwijderenAl die dingen geven je inderdaad de kans om een innerlijk rijk mens te zijn nog meer dan je nu al bent.
we zien al uit naar je volgende verslag en mss zijn er dan enkele sfeerbeelden mee.
Je telefoonnummer is alvast genoteerd.
Liefs van ons
Mij en Bernard
Lien'tje !!! x)
BeantwoordenVerwijderentes ier janne é
Meid zeg
Wat een avontuur !!
Al die kleine kindjes op de wereld helpen, tis ook ni nieks é.
Khoop da je jou amuseert en da je veel kunt bijleren x)
Kdenk iedere dag wat zou lien nu doen ??
Kmis je
Khou van jou x
Die wereld waarin je nu leeft lien lijkt me soms veel echter dan die van ons hoor. Alles gaat er misschien wel eens bruut aan toe maar zijn die mensen soms niet gelukkiger dan ons in de kleine dingen? Gaan ze niet vlugger samenwerken, gaan ze elkaar niet ECHT dragen als er iets gebeurd,... ? Hier is luxe, maar de psychiatrie zit bomvol, er zijn instellingen tekort om mensen her op te voeden, er is een groot tekort aan pleeggezinnen,... Zowel hier als daar zijn schrijnende toestanden en je zou ze wellicht allemaal liefst wegtoveren hé Lien. Maar als je er middenin staat vraag je jou waarschijnlijk vaak af waarom dit allemaal zo moet. Een levensvraag waardoor je niet alleen een goede vroedvrouw wordt maar een warme fyslosoof en een lieve mama later en de beste vriendin,....
BeantwoordenVerwijderenNu doe je pas echt jouw vormsel Lien, jij wordt gevormd met alles wat nu rondom jou gebeurd en we wensen jou daarbij heel veel liefde en warmte en courage toe want dat alles heb je nodig om te groeien tot een engel. hihi. En weet je... als je al één vleugel hebt en een ander heeft er ook ene... als je dan elkaar omarmt dan kun je vliegen.
heel veel liefs
bernard en mij