Puur genieten op de Ssese Islands!

Oliootja!

Hoe gaat ie? Hopelijk met iedereen 'Mulungi', net zoals ik me op dit moment voel: goed! Heel goed zelfs! Ik liet al een tijdje niets van me weten maar ondertussen heb ik opnieuw zooveel indrukken opgedaan! Oeganda verbaast me iedere dag meer en meer!

Vorige week beeindigden we onze officiele stage op de labour ward. Officieel, want waarschijnlijk zullen ze ons daar wel nog af en toe eens zien. Bevallingen willen we zo graag goed onder de knie hebben als we terug in Belgie zijn! Nu is het nog maar onder de knie, die goed, daar werken we aan! We namen ook een hele reeks foto's, want ook de vroedvrouwen wilden maar al te graag poseren voor de foto! Ik probeer die er zo snel mogelijk op te zetten, zo zien jullie ook een beetje hoe een Afrikaans verloskwartier er vanbinnen uitziet! En die gelukkige glimlach van de vroedvrouwen (en toch ook wel van ons) krijgen jullie er gratis bij! Zo zie je maar dat we ons helemaal ingewerkt hebben, hier in Rubaga Hospital!

Dit weekend vond onze eerste grote uitstap plaats: de Ssese Islands in Lake Victoria. We hadden grote verwachtingen, en toch konden die niet tippen aan wat ons allemaal voorgeschoteld werd.

We vertrokken met een minibusje richting Entebbe, namen de boda-boda naar de haven, kwamen een vriendelijke Hollandse vrijwilligster tegen en namen de 3-uur durende boottocht naar onze bestemming. Alleen al die boottocht was puur genieten: de wind in ons gezicht, oneindig zicht op het water met af en toe wat groen en wit van een eilandje, babbeltje met de Oegandezen, theetje, cakeje, ... Eens aangekomen in Kalangala op de Ssese Islands besloten we er een echt relax-weekendje van te maken. We volgden de Hollandse in haar hotelkeuze en boekten een nachtje in het Ssese Island beach Hotel, een guesthouse aan een hagelwit strand met palmbomen, echte vissersbootjes, een steiger met prachtige vogels, opnieuw oneindig zicht op het water, de groen beboste heuvels van het eiland, stilte... Het leek wel een plaatje uit een boekje. Net alsof wij er zelf niet konden zijn en toch, we waren er! Heel erg zelfs!

Niet lang na onze aankomst begon de zon al onder te gaan en ik kan je vertellen: zo'n prachtige zonsondergang had ik nog nooit meegemaakt. Ik zat op het strand (ingesmeerd met deet, want muggen waren er in overvloed!) te kijken, te genieten, te bewonderen van al het moois dat de natuur ons gaf en maar foto's nemen, wel honderd! En toch kun je die foto's gewoon niet vergelijken met wat wij te zien kregen, maar het is een glimp van hoe het was! ;)
's Avonds een lekkere maaltijd, gezellige babbel met de Hollandse Evelien, nog even genieten van de stilte op het strand, lang verwachtte warme douche, kennismaking met mevrouw de spin en heerlijk slapen in een hemelbed, met het geluid van de regendruppels op de achtergrond!

Een nieuwe dag was aangebroken. Ik maakte in mijn eentje een lange wandeling langs het strand en ging daarna meer het binnenland in, langs enkele traditionele Afrikaanse dorpjes vol lemen en houten hutjes. Het duurde dan ook niet lang vooraleer er een hele zwerm kindjes rond me heen stonden. Ook van honden kon ik het spreekwoord bevestigen: trouw zijn ze, al vond ik dit deze eigenlijk niet zo leuk... Geiten op de weg, vastgereden vrachtwagens in de modder, prachtige vogels, oranje voeten van het stof maar o zo content! Daarna nog even rusten op het strand en toen was het alweer tijd om onze terugtocht aan te gaan.

Twee boda-boda's voerden ons naar de andere kant van het eiland: een geweldige tocht van een uurtje op oranje wegen vol stof, vol bulten maar met zoveel moois te ontdekken. Van de armste krottige hutjes in takjes tot de mooist versierde huisjes in steen. Van tropische regenwoudbossen tot uitgebrande velden. En overal mensen. Het was zondag, officiele rustdag in Oeganda en dus maakte iedereen, in zijn beste kleren, een praatje buiten met de buren, een dutje tegen de 'muur' van hun huisje, speelden de kinderen met de eenvoudigste dingen toch heel leuke spelletjes, ... Dit maakte mijn weekend compleet: prachtige natuur met fantastische mensen rond je heen!
Als twee oranje stofmannetjes kwamen we moe maar voldaan aan in het visserdorpje waar we dan ook een vissersbootje reserveerden om de oversteek te wagen. Het leek wel een privejacht: twee mzungu's met twee inlandse vissers een uurtje op het water genieten. En het was echt genieten! Ook wanneer we opnieuw een boda-boda (Ja, die mototaxi's zijn echt mijn ding!) namen naar Masaka, een iets grotere stad waar we dan de bus naar Kampala konden nemen.
Toen al 3 uren gereisd en we stonden nog 140 km verwijderd van de hoofdstad... Toch kon ons geluk niet op: we waren op en top gelukkig en niets kon daar nog iets aan veranderen. Het Afrikaanse ritme zit echt al in ons!

Op de busrit opnieuw heel wat indrukken van Oeganda opgedaan: savanne, tropisch regenwoud, steppe, de evenaar gepasseerd, heel veel dorpjes vol van mensen, heel veel kraampjes met traditionele manden en vlechtwerk, slaginstrumenten, juweeltjes, ... Jammer dat het onmogelijk was om even te stoppen maar die souveniertjes, die breng ik zeker mee naar huis! :) En alleen al je ogen de kost geven, kan je zoveel voldoening geven! Ik hou er echt van! En... Ik krijg er maar niet genoeg van!

Gisteren rolden we onmiddellijk terug in de realiteit: een drukke eerste dag op de antenatal ward stond geprogrammeerd. Health education, palpatie, auscultatie (luisteren naar de harttoontjes van de baby in de buik met de gehoorbuis), vaccineren, aids-preventie, outreach (naar dorpjes gaan als vroedvrouw), ... Het zijn maar een paar van de vele taakjes die ons de volgende weken te wachten staat! Maar mijn eerste 2 dagen zijn echt goed meegevallen dus ik denk dat ik dit werk echt wel graag zal doen! Meer nieuws volgt!

Dikke kus! x

Het echte afrika in Kasuwo!

Hoi!

Ik dacht tot gisteren dat ik het echte Afrika al had gezien, hier in Kampala... Vandaag maakte ik echter kennis met het nog echtere Afrika! Laat ik jullie alles in geuren en kleuren vertellen want dit moeten jullie ook een stukje meemaken! Wat heb ik van onze vrije dag genoten! Het is onbeschrijfbaar wat ik nu voel!!

Ik vertelde jullie dat we werden uitgenodigd door Sylvia, 1 van de vroedvrouwen, om bij haar een echte Oegandeze maaltijd te verorberen. Dat plan viel gisteren een beetje in het water doordat zowel Marieke als ik (letterlijk) niet meer op onze benen konden staan. Kapot waren we, maar tegelijkertijd waren we zoveel vroedvrouwenervaringen rijker!
Een beetje in het water, zoals ik zei, want vandaag kregen we de kans om toch nog naar haar huisje te gaan. We starten onze dag in the town van kampala, op zoek naar een geschikt kadootje voor onze Oegandeze vriendin. Na lang zoeken vonden we lekker 'kitscherige' oorringetjes, die waarvan de Afrikanen zo houden. Schitterende blinkende oogjes van contentement verzekerd! We zetten onze tocht verder richting het toeristische informatiebureau omdat we 1 van de volgende weekends een beetje meer Oeganda willen ontdekken...
Met een rugzak vol foldertjes, moesten we een boda-boda (mototaxi) zien te vinden. Je zou denken: er rijden duizenden boda-boda's rond in Kampala, het kan niet moeilijk zijn. Maar als blanke een veilige mototaxi vinden en daarbij nog de juiste rechtvaardige prijs betalen, is niet gemakkelijk! Toch slaagden we met wat onderhandelen ( lees: een iets hogere prijs voor veiliger rijden) erin om naar Kasuwo, het dorpje van Sylvia, te rijden. Met de wind in ons gezicht op een moto veel te klein voor 3 personen, stof op onze lippen, zwarte uitlaatgassen in ons neusgaten en toch: het was zo leuk! Je ziet alles in open lucht en toch ben je zonder al te veel zorgen snel op je bestemming. Algauw lieten we het echte centrum van Kampala achter ons en toen begon ons prachtige verhaal...

Bananenbomen overal, kraampjes vol kleuren, kleine hutjes vol mensen, baby's op de rug, spelende kleuters op straat, schoolkinderen netjes in uniform, koeien met enorme horens, geiten, honden, krakkemikkige fietsen met tonnen bananen of meel of hout, vrouwen met enorme ladingen op hun hoofd, rijkversierde kerkjes, ... Ik kon alleen maar met grote ogen kijken en bewonderen. Zien hoe die mensen leven, zien hoe het er buiten een hoofdstad aan toegaat, zien hoe ik mij daar in mijn sas voelde!

We hadden met Sylvia afgesproken aan de kerk van Kasuwo. De boda-boda zette ons aan het schooltje af, voor de kerk, dus de speelplaats (lees: grasveldje met oranje aarde, afgebakend door bakstenen), die moesten oversteken. Op zich al een hele belevenis want alle kinderen en jongeren keken naar ons en begonnen te zwaaien en wij maar terugzwaaien! Hihi!
De 'Boyfriend' van Sylvia stond ons op te wachten en samen met hem en zijn zus werden we ondergedompeld in Kusawo. Te voet door de oranje straten vol putten waar toch af en toe een busje passeert: het is bijna niet te geloven! Aangekomen in Sylvia's huisje, maakten we kennis met de Afrikaanse gewoonten. Schoenen uit voor je binnengaat, handen wassen en niet wachten om onmiddellijk te gaan zitten waar je plaats vindt. Het zijn maar een paar gebruiken die je best in acht neemt! Het huisje bestond uit twee kamertjes. De eerste een soort van living: 3 zeteltjes, een frigo, kastje, een voorraadhoekje en je raadt het of niet, een tv met dvd-speler... En dat alles op 6 vierkante meter. Daarna een tweede kamertje waar ze slapen. Het koken gebeurt buiten, dus er is geen keuken binnen.

Nog maar net een eerste indruk van het huisje in ons opgenomen en ons bord met voorgerecht werd al voorgeschoteld: twee Afrikaanse geroosterde zwamworstjes met een soort van ketchup. Daarna matoke met geroosterde vis en grown beans. Mmm, het water loopt me nog in de mond! Het was echt lekker, al zaten er heeeeel wat graten in de vis! Een tafel was er niet dus alles gebeurde op de grond en op onze schoot. Kan je het al voorstellen? Onhandige Lien slaagde erin om vis en beans op haar vers-met-de-hand-gewassen broek te smossen... :p
Na wat gezellig gekwetter, Sylvia's album te hebben bekeken, de clip van Britney Spears te hebben gezien (op de dvd-speler!), zetten we onze namiddag verder naar het huisje van sylvia's mama. Zij woonde samen met Sylvia's jongere zussen en broertjes en neefjes en nichtjes en kindjes van vrienden, ... Zoveel volk op zo'n klein plekje maar o zo leuk! Al die kindjes die aan je broek hangen, al die kinderhandjes, al die onderzoekende oogjes, al die brede glimlachjes, ... En toen ik mijn fototoestel uithaalde, was het helemaal voor elkaar! Iedereen poseerde gretig voor de foto en met hoe meer op elkaar gepropt, hoe beter! Ik vond een trucje: na elke foto liet ik het schermpje tonen en iedereen begon te lachen, te giechelen, te babbelen en opnieuw te poseren. Wat een belevenis! Ook onze uitgedeelde chocolaatjes vonden een weg tot in Kusawo! Ieder kindje kreeg een klein stukje en wij zagen hoe gelukkig ze waren...

Ons dessert, de Ugandian pancakes, werd ons deze keer niet voorgeschoteld: deze mochten we op traditionele wijze zelf maken. Iedereen kwam kijken hoe wij de kleine, zoete banaantjes pelden en pletten, hoe we met bloem de bananen tot een deeg kneedden en hoe we de deeg daarna met een flesje (de afrikaanse deegrol) en een bekertje (de afrikaanse vormpjesmaker) in mooie rondjes sneden om ze daarna onder een afdakje in een grote zwartgeblakerde pan te bakken in een laagje olie. Niet alleen de Kusowanen hadden ogen te kort om naar ons te kijken, ook wij wilden wel 100 ogen om alles van de Kusowanen te kunnen zien! Maar die pancakes: die smaakten verrukkelijk! We proberen het zeker nog een keer in ons dakappartement!

Opeens was er een rokkenverkoper en stonden Marieke en ik stomverbaasd met twee Afrikaanse rokken en een paar teenslippers in onze handen. Wat zou die dag nog allemaal brengen! Waw! Kennismaking met Jack Fruit, een nieuwe vrucht maar zo lekker en zoet! Opnieuw veel kinderhandjes en gezwaai naar iedereen: we leken wel de koning en de koningin! :p Bezoekje aan de plaatselijke markt: wat een sfeer! Het is onmogelijk om die te beschrijven! En toch doe ik het! :p Afrikaanse muziek door boxen, overal fruit en groentjes, gerookte en geroosterde vis, slippers, bloem, rijst, kleren, naaisters, pater nosters, blikken, potten, brood, fietsentaxi's, mechaniciens, beddenmakers, houtbewerkers, bloemenverkoopsters, ... Het liet een enorme indruk op me na! Ik kan er maar niet over zwijgen!

Onze dag Kusawo eindige een uurtje geleden, na afgezet te zijn geweest door een minibusje. Maar in mijn hoofd zie ik nog alle kleurrijke beelden en plaatjes, reuk ik nog alle geuren, beleef ik alles nog eens opnieuw en ik besef: dit laat me niet meer los! Afrika omarmt me, omhelst me! Ik word er een beetje filosofisch van! :D

En je gelooft het of niet maar op de radio, hier in het internetcafe, speelt het liedje "Oh happy day"! Als dat mijn gevoel niet bevestigt!

Heel veel liefs van een gelukkige Lien! x

Naiga is mijn naam...

Koekoek!

Met nog een beetje zand in mijn ogen van Manneke Maan, vlug nog een klein berichtje voor jullie!Er zijn ondertussen al weer 2 nachten voorbij. En wat voor nachten: draaien, draaien, draaien. Geen minuutje pauze. De babyboom is de echte realiteit. Ik deed 8 bevallingen op 2 nachten: een record. En daarvan was de helft zonder begeleiding! Waw, als dat geen goed gevoel geeft! Ook de mama's lijken ons steeds meer te rekenen bij het vroedvrouwenteam: wat enkele oegandeze woordjes toch niet kunnen doen! Er riep zelf iemand de hele tijd: 'Mzungu, come here!' en dan wilde ze ook echt niemand anders... Het leek wel een privepatiente!
Mijn eerste nacht mocht ik ook assisteren bij een keizersnede en de begeleidende vroedvrouw vertelde me dat ik een Oegandeze naam nodig had. Met het volledige operatieteam begonnen ze hard te discussieren welke naam nu wel het beste bij me past. Na 10 minuten viel het verdict: ik zou voortaan naar de naam 'Naiga' luisteren. Naiga, een Luganda-naam die toch nog niet zo bekend in de oren klinkt, maar die ik steeds meer herken. Wat het betekent, weten ze zelf niet, maar ze vonden het bij me passen en dat was voldoende... Die gekke Oegandezen!
Vannacht deelden we ook onze Belgische pralines uit. We konden rekenen op enthousiast gejuich van het hele team van vroedvrouwen en dokters! Iedereen reikte gretig zijn hand uit naar dat kleine doosje en nam heel voorzichtig een klein hapje van een praline. Overal pretoogjes verzekerd! De 1 vond de witte chocolade smaken naar kaas, de ander vond de pure chocolade lijken op een verrotte patat, nog een ander vond het 'delicious',... Het was puur genieten voor ons om al die verschillende reacties te observeren. Uiteindelijk moesten we hen ook uitleggen dat er 3 soorten chocolade bestaan, wat marsepein is: ja, de belgische chocolade is hier toch niet zo bekend in Oeganda! Maar daarom zeker niet minder geliefd!

Vannacht onze laatste nacht op de labour ward, hopelijk met terug evenveel bevallingen als de vorige nachten! (Of misschien zelfs meer! Kan ik mijn record verbreken!)
Sylvia, 1 van de vroedvrouwen, nodigde ons uit om morgenochtend, na onze nacht samen, naar haar huisje te gaan en samen een typische oegandeze maaltijd klaar te maken. Hoofdgerecht: matoke, beans, rice en veeeel kruiden en zout. Dessert: oegandeze pannenkoekjes. Het wordt smullen!! Voor de liefhebbers: ik probeer het recept te onthouden om in Belgie nog eens uit te proberen!

Zo, mijn tijd is bijna op!
Heel erg bedankt voor alle jullie lieve reacties, mailtjes, smsjes, ... Het doet deugd zoveel van het Belgenland te horen! Kan ik weer een beetje meer meedraaien als ik terugben! :)

Heel veel liefs en dikke zoen!
Naiga x

Gezellige drukte op de labour ward!

Hallo!

Ik begin waar ik in mijn vorig bericht eindigde: het zwembad. En wat voor 1! Een luxueus zwembad in het nog luxere Sheraton hotel met ligzetels onder palmboomparasols, een heerlijk warme douche, een voorverwarmde handdoek: het was echt onstpannend en zo verkwikkend om er weer helemaal tegenaan te kunnen! Wat een beetje luxe toch af en toe kan doen!

Ondertussen zijn we al weer enkele stagedagen verder en ik merk dat ik het steeds leuker vind! De aanpassing heb ik zo goed als kwaad doorstaan en ik geniet er nu echt van om samen met de oegandeze vroedvrouwen te werken en zoveel mogelijk vrouwen te helpen met de pijn te verdragen, te bevallen, ... Gisteren was het een gezellige drukte op de labour ward en heb ik weer heel wat nieuwe dingen meegemaakt! Ik assisteerde met een tweelingbevalling: waw! Het is toch wel iets speciaals! Het eerste was een stuitje dus ook dat was nieuw, maar alles verliep vlot en de kindjes waren echt om op te eten! Ik heb er dan ook nog heel lang naar zitten kijken: het blijft een wonder, dat geboren worden! Ik hielp ook een mama met HIV. In het begin was ik een beetje ongerust maar met mijn laserbril (hilarisch zicht!), drie paar handschoenen, botten en een schort is er maar een heel kleine kans dat je besmet wordt. Ik begeleidde haar dan ook als alle andere vrouwen want daar heeft ze evenveel recht op, ook al zijn niet alle vroedvrouwen hiermee akkoord... Blijkbaar was de vrouw dit niet gewoon want ze zei wel 1000 keer bedankt en 'God bless you!' en 'you are so nice' en ik kreeg zelf 2000 shilling... Eerst weigerde ik maar ik heb al geleerd dat je dat best niet teveel doet in Afrika dus ik hou dat sommetje nu voor een mama die het wat minder breed heeft. Ook gisteren terug een doodgeboorte... Heel onverwachts en ik had die mama zo intens begeleid, dat het je toch wel diep raakt... Gelukkig leer je hier snel relativeren en is er genoeg werk voor de boeg dat je er gewoonweg niet de hele tijd aan kunt denken... Aan het einde van onze 'Late Duty' werd er ook een blank jongentje geboren. Het lijkt voor ons heel gewoon maar het deed toch raar om terug een blanke baby te zien. Het was zelfs even wennen: stel je voor! Het grappige was wel dat alle vroedvrouwen rond de baby kwamen staan en het bekeken alsof die 'mzungu' van een andere planeet kwam. De roddelverhalen gingen van start, aangezien de mama een afrikaanse was en ze officieel getrouwd was met een afrikaan... Ook met de elektriciteit gaat het niet altijd even goed: gisteren viel die opnieuw enkele keren uit en moet je je redden op het gevoel, want pikkedonker is het wel! Gelukkig was ik net geen bevalling aan het doen! :p

Vanavond beginnen we terug met onze nachten: hopelijk weer heel wat gezonde mama's en kindjes! Ik kijk er al naar uit!

Toch nog even dit: enkele dagen geleden zijn er ook rellen uitgebroken in Kampala... We hoorden geweerschoten en zagen in de verte brandhaarden... En het is nog steeds niet helemaal rustig... Blijkbaar heeft het te maken met koningsgezinden die in opstand kwamen omdat de kabaka geen toegang kreeg om Kampala te bezoeken. De politie probeerde in te grijpen maar zonder al te veel resultaat: brandhaarden, enkele doden, winkelplunderingen,... We contacteerden al de ambassade en die blijven ons op de hooogte houden. Voorlopig blijven we uit het centrum van Kampala en in het ziekenhuis, waar ons toch wel veiligheid is gegarandeerd! Hopelijk kunnen we snel weer als vrije vogeltjes door oeganda trippelen!

Zo, dat was dat en we blijven verder genieten van ons afrikaanse leventje!
Heel veel liefs! x

P.S. Ik ben helemaal geslaagd voor mijn herexamens en mag dus over naar het derde jaar vroedkunde! Joepie!!
Ooh, en het is eindelijk gelukt om enkele fotootjes op de blog te zetten. Het zijn er maar enkele maar het gaat hier zooo traag dat het niet gemakkelijk is om er veel foto's op te zetten. Geniet van de afrikaanse sfeer en ons huisje!

Syndika syndika njo!

Hoi!

Na enkele daagjes storm en helse regebuien is er nu terug elektriciteit en dus ook terug internet. Ik kan jullie ondertussen al heel wat nieuws vertellen!

De eerste dagen stage zitten erop: 63 uren in 5 dagen werken... Het is zowel fysisch als vooral psychisch heel zwaar. Het zijn heel lange dagen/nachten en de vermoeidheid en emoties slaan dan al eens sneller toe. Het is niet altijd even gemakkelijk om de traantjes te bedwingen... De situaties zijn soms zo schrijnend en zo verschillend met die in Belgie... Drie doodgeboren kindjes ( waaronder eentje die ik zelf hielp bevallen), 2 reanimaties, een stuitbevalling, 2 schouderdystocies, placentaloslating: het blijft in de kleren plakken! Mama's worden in een hokje van 4 vierkante meter gepropt en af en toe wordt er eens onderzocht hoeveel ontsluiting er te voelen is en hoe het met de baby gaat. De hygiene is soms ook ver te zoeken. Al doen ze wel echt hun best. Maar elk bed met dezelfde doek afwassen, vuilnis op de grond smijten en 1 emmer voor 30 placenta's: dan wordt het toch wel heel snel onhygienisch... Soms ben ik echt een beetje vies van mezelf, na een dagje stage... De vroedvrouwen zijn ook heel hard naar de vrouwen toe: geen medelijden, persen zul je! Ze roepen dan ook om ter luidst "Syndika syndika!" (Persen!)

Maar langs de andere kant krijg je ook zoveel dankbaarheid terug van de mama's en ook met de vroedvrouwen krijgen we een steeds betere band! We zijn al eens uitgenodigd om te gaan eten, om samen dingen te gaan bezoeken, om te gaan 'shoppen' in Kampala. Ze zijn echt gastvrij en supervriendelijk!
En ik merk ook, dat ik ondanks die materiele en technische tekorten, al heel wat heb bijgeleerd! Ik deed in die 5 dagen 9 bevallingen en het lukt me steeds beter. Gisteren kreeg ik zelf de kans om zonder begeleidende vroedvrouw een bevalling helemaal zelf te doen, zelfs het hechten vertrouwden me ze toe ! Het lukte en de Oegandeze vroedvrouwen feliciteerden me hartelijk: zoiets doet deugd! Ook het hechten, vaginale touchers, luisteren naar de harttoontjes met een gehoorbuis krijg ik steeds beter onder de knie! Ik wordt steeds een stukje meer vroedvrouw!!

Echt veel vrije tijd kregen we dus nog niet maar enkele dagen geleden riskeerden we ons om alleen ( dus zonder Sister Janet) naar Kampala te gaan en inkopen te doen. Wonder boven wonder vonden we zonder al teveel problemen de weg terug die ons naar de kleurrijke marktjes en supermarkets bracht! Het was opnieuw een groot avontuur om zonder al te veel kleerscheuren (en vooral portemonneescheuren) ons een weg te banen door de groenten- en fruitmarkt. Iedereen spreekt je aan en probeert iets te verkopen en dan maar prijzen vergelijken, afdwingen, ... Ik kreeg zelf bijna een huwelijksaanzoek! :p En we vingen zelf een blik op van de Kabaka (koning) van de Baganda-stam! Opstopping in Kampala verzekerd!

Straks gaan we zwemmen om alle stress wat los te laten: Hakuna Matata!
Ik geniet volop verder en hoop nog heel wat kleine zwartjes op de wereld te helpen want het geeft je toch telkens terug een boost om verder te doen met wat je graag doet!!

Heel veel liefs!!

P.S. Mijn gsm-nummer in Oeganda is: +256 784 99 77 63
En foto's probeer ik zo snel mogelijk erop te zetten zodat jullie een beetje kunnen zien hoe het hier in zijn gang gaat!

Bijna stage!

Jambo!

Terwijl ik nog enkele minuten over heb op het internet, vlug een berichtje.
Mijn eerste nacht in Rubaga Hospital zit erop. Zalig geslapen onder mijn muskietennet met op de achtergrond het getsjirp van de krekels, het geroekoe van vreemde vogels en het af en toe piepen van de verschillende gates die het ziekenhuis rijk is. Om 6u werden we gewekt door de stem van de imam die over heel Kampala reikte. Om 7u sloegen de klokken van de kathedraal en de kapel bij het ziekenhuisdomein voor alle christenen op te roepen. Marieke en ik besloten dan ook om de dag vroeg te starten, aangezien we toch om 8u werden verwacht door de hele ziekenhuiscrew. Eerst een zingend gebed: waw! Die Afrikanen kunnen zingen: het was echt een scene uit sister act! Heel spontaan tussenstukjes, andere stemmen, klappen, dansen! Das pas leuk bidden! En daarna werden we ingewijd: kleine voorstelling en heel veel gelach en geklap. Het geeft je een grote zelfzekerheidboost te weten dat iedereen heel blij is dat wij hier zijn!

Omdat de rondleiding gisteren een beetje kort was, kregen we vandaag een extra grote rondleiding en heel wat info over de geschiedenis van de oegandezen en hoe het volk in elkaar zit. Leuk om te weten en het Rubaga Hospital lijkt wel een beetje op het uz! Zo groot en zoveel verschillende gebouwen!

Straks gaan we nog even naar het centrum van Kampala om enkele ingredienten te halen, zodat we genoeg vooraad hebben om de komende dagen door te komen want morgen begint het echte werk. We starten op de labour ward met gemiddeld 50 bevallingen per dag en het schijnt dat er deze maanden een echte babyboom heerst over Kampala! Stilzitten zal het dus niet worden! Kvind het wel beetje spannend: hoe gaan de mensen reageren? Hoe zit het werk in elkaar? Zoveel vragen maar waarschijnlijk zal ik niet lang op het antwoord moeten wachten!
Ik verlang al om me als een echte vroedvrouw in de verloskamer te wanen!

Mijn tijd is op! Dus ik moet ervan door!
Heel veel liefs! x

My first two days in oeganda

Ik kom net terug van de township van Kampala en heb even de tijd om de voorbije 48u uit de doeken te doen. Ik probeer het kort te houden maar het wordt niet simpel want er is zooooveel te vertellen! De geuren, de kleuren, de mensen, de markten, de propvolle minibusjes, de boda boda's (mototaxi's), ... Ik heb er maar 1 woord voor en dat is: wauw! Ik hou er nu al van!

De vlucht verliep vlot: het vliegtuig zat niet helemaal vol dus we hadden 4 zetels voor ons tweeen, wat het toch een heel stuk comfortabelder maakte! Om 22u zetten we voet aan wal op oegandese bodem waar onze valiezen ons hartelijk en volledig opwachtten! (En ook die Afrikaan die mee opstapte op de trein in Menen vond het overweldigend te weten dat ook Entebbe voor mij de eindbestemming was!)
Op de luchthaven wachtte een heel vriendelijke jonge Afrikaan Max ons op. We werden als God in Frankrijk ontvangen met Afrikaanse spaghetti, mangosap, een heuse babbelwaterval van de vrouw des huizes en het allerbelangrijkste: een bed. Algauw waanden mijn gedachten in dromen over wat nog komen zou!

Vanmorgen, na een geweldige rit over 40 km Afrikaanse wegen waar elke meter gras/aarde bezet werd door een kleurrijk kraampje en nog meer kleurrijke houders, werden we verwelkomd door Sister Janet, de enige blanke zuster van het hele ziekenhuiscomplex. We kregen de sleutels van ons dakappartement (die heel goed te doen is) en een rondleiding. Starende nieuwsgierige blikken van de patienten, vriendelijke ogen van de verpleegsters. Het is even wennen maar we hopen ons hier rap thuis te voelen!

Na een Oegandese maaltijd te hebben verorberd, namen Marieke en ik, samen met Sister Janet een propvol minibusje-taxi naar het echte centrum. Alleen al de busrit is een heel avontuur: het wegdek vol bulten en putten, het verkeer propvol! Je riskeert je leven als je te voet gaat! Toch stonden we een halfuurtje later met onze blanke voeten tussen al de zwartjes. Mzungu, how are you? What's your name? We warenn een heuse bezienswaardigheid! Zeker na een markt te hebben bezocht om de eerste Afrikaanse ingredienten te kopen, was ik heel erg onder de indruk! Zoooveel volk, zoooveel propvolle kraampjes: alles tolde in mijn hoofd maar tegelijkertijd was het contact met de mensen zo hartverwarmend en het afdingen gaat me nog goed af! :)

Het was vandaag 1 van die dagen die je niet snel vergeet en die nog zo lang blijft nazinderen maar ik heb er enorm van genoten!

Ik probeer snel nieuw nieuws te brengen!
Heel veel liefs! x

P.S. Ik heb al een nieuw oegandees nummer maar vergat de kaart en hier is het +1 uur.