Een vreemd gevoel besluipt me als ik die woorden typ: het betekent ook bijna het einde van ons oeganda-verhaal. Maar tegelijkertijd voelt het ook aan als een opluchting: nu kunnen we ten volle genieten van onze laatste daagjes Oeganda en dat zullen we zeker en vast doen! Plannen werden al gesmeden om de laatste dagen Oeganda op te vullen: even onthaasten voor we terug terecht komen in de jachtigheid van Belgie, even nog genieten van elke afrikaanse geur, elke afrikaanse kleur die we op onze weg tegenkomen en vooral nog eens voor de extra 200 procent leven en beleven!
De laatste dagen stage waren superdruk en dus konden we nog een hele resem bevallingen aan ons lijstje toevoegen! En ook van de pathologieen bleven we niet gespaard: een albinokindje ( heel vreemd!) en een hermafrodietbaby ( nog vreemder!) staan toch wel boven op mijn lijstje van eigenaardigste bevallingen... Gelukkig waren er ook heel wat gelukkige bevallingen en konden we heel wat kroeshaartjes op de wereld zetten! Lang leve de babyboom in Oeganda!
De tijd kort in dus ik zal maar vlug nog wat gaan genieten!
Over 6 dagen ben ik terug: bijna niet te geloven!
Tot heel snel! Veel liefs, Lien x
zaterdag 31 oktober 2009
dinsdag 27 oktober 2009
Back to reality
Hoj!
Neus verstopt, veel gebouwen en weinig groen, vervuilde lucht, veel lawaai: het werd al snel duidelijk dat we terug in Kampala vertoeven. En toch voelt het ook terug heel vertrouwd aan: een beetje als thuiskomen in een vreemd land. Het was een blij weerzien met de vroedvrouwen van Rubage Hospital, gisteren op onze terug-eerste-stagedag op labour ward. Er werd honderduit verteld en natuurlijk ook honderduit bevallen! Amai, wat een hoog tempo van bevallingen. Het leek wel of ik het allemaal een beetje vergeten was door naar het rustigere Ibanda te gaan. Maar geen nood, je wordt er heel snel terug ingerold!
Onze laatste dagen in Ibanda waren echt genieten van alles rondom ons heen. We bezochten Queen Elisabeth Nationaal Park, 1 van de hoogtepunten van ons twee-maanden-oeganda-reizen. Alleen al op de doorreis keken we onze ogen uit: theeplantages, bananenplantages, bergen, meren, hutjes, heel veel verschillende mensen, ... En dan plots, uit het niets: savanne met daarachter het prachtige Rwenzorigebergte (met toppen van meer dan 5000 meter!). Echt indrukwekkend! In de namiddag deden we een boottrip op de Kazinga channel waarbij we heel wat dierenvan dichtbij konden bewonderen: buffels, nijlpaarden, krokodillen, olifanten, waterbokken, pelikanen, visarenden, ... Een heuse varieteit aan dieren! Ook de tweede dag stonden we helemaal versteld van de pracht en praal van de natuur: spectaculaire kratermeren, prachtige bergen, open savanne met opnieuw heel wat dieren. Het rijtje van bijvoegelijke naamwoorden kan ik blijven aanvullen! Ja, ik ben onder de indruk! :) En bovenal heb ik er heel erg van genoten!
Zondagmorgen, net voor ons afscheid, bezochten we het weeshuis van Ibanda. We zetten nog maar 1 stap door de poort of we werden al tegemoet gerend door wel 20 kleuters en peuters en allemaal wilden ze opgepakt worden! Het was fantastisch: al die kleintjes om je heen, samen spelen, samen ravotten, zien hoe het weeshuis in elkaar zit, alle peuters op een potje, alle baby's aan de papfles, ... Ik wou dat we er al eerder eens een voet hadden binnen gezet!
Na onze visite, was het tijd om Ibanda in te ruilen voor Kampala: een lange en lastige rit met heel veel wachten en geduldig zijn. Maar ook dat is Afrika en ook hier leer je van genieten!
Heel veel liefs en tot snel!
Lien x
Neus verstopt, veel gebouwen en weinig groen, vervuilde lucht, veel lawaai: het werd al snel duidelijk dat we terug in Kampala vertoeven. En toch voelt het ook terug heel vertrouwd aan: een beetje als thuiskomen in een vreemd land. Het was een blij weerzien met de vroedvrouwen van Rubage Hospital, gisteren op onze terug-eerste-stagedag op labour ward. Er werd honderduit verteld en natuurlijk ook honderduit bevallen! Amai, wat een hoog tempo van bevallingen. Het leek wel of ik het allemaal een beetje vergeten was door naar het rustigere Ibanda te gaan. Maar geen nood, je wordt er heel snel terug ingerold!
Onze laatste dagen in Ibanda waren echt genieten van alles rondom ons heen. We bezochten Queen Elisabeth Nationaal Park, 1 van de hoogtepunten van ons twee-maanden-oeganda-reizen. Alleen al op de doorreis keken we onze ogen uit: theeplantages, bananenplantages, bergen, meren, hutjes, heel veel verschillende mensen, ... En dan plots, uit het niets: savanne met daarachter het prachtige Rwenzorigebergte (met toppen van meer dan 5000 meter!). Echt indrukwekkend! In de namiddag deden we een boottrip op de Kazinga channel waarbij we heel wat dierenvan dichtbij konden bewonderen: buffels, nijlpaarden, krokodillen, olifanten, waterbokken, pelikanen, visarenden, ... Een heuse varieteit aan dieren! Ook de tweede dag stonden we helemaal versteld van de pracht en praal van de natuur: spectaculaire kratermeren, prachtige bergen, open savanne met opnieuw heel wat dieren. Het rijtje van bijvoegelijke naamwoorden kan ik blijven aanvullen! Ja, ik ben onder de indruk! :) En bovenal heb ik er heel erg van genoten!
Zondagmorgen, net voor ons afscheid, bezochten we het weeshuis van Ibanda. We zetten nog maar 1 stap door de poort of we werden al tegemoet gerend door wel 20 kleuters en peuters en allemaal wilden ze opgepakt worden! Het was fantastisch: al die kleintjes om je heen, samen spelen, samen ravotten, zien hoe het weeshuis in elkaar zit, alle peuters op een potje, alle baby's aan de papfles, ... Ik wou dat we er al eerder eens een voet hadden binnen gezet!
Na onze visite, was het tijd om Ibanda in te ruilen voor Kampala: een lange en lastige rit met heel veel wachten en geduldig zijn. Maar ook dat is Afrika en ook hier leer je van genieten!
Heel veel liefs en tot snel!
Lien x
woensdag 21 oktober 2009
Ibanda
Hallo!
Een tijdje geleden maar hier ben ik terug: het internet is hier niet altijd even gemakkelijk bereikbaar! Ondertussen schrijf ik niet meer vanuit Kampala maar vanuit het prachtige Ibanda dat 7 uren reizen-over-hobbelige-wegen verderop ligt.
Ibanda, een provinciestadje midden in het groen, met zicht op de bergen, zonder uitlaatgassen, roodoranje aardewegen, kleine winkeltjes met veel leuke souvenirtjes, heel vriendelijke mensen, veel spelende kinderen, ... Het echte Afrika vind je hier helemaal terug! Het is volop genieten! We logeren - tegen alle verwachtingen in- niet in het klooster bij de nonnetjes maar in het 'visitorshouse', een heel groot en mooi huis met een tuintje. Het meeste van onze tijd leven we buiten om te koken, af te wassen, te eten, de was te doen, te kuieren, te genieten van de natuur, ... Het valt ook op dat mensen hier nog helemaal niet gewoon zijn een 'mzungu' te zien: staren, aan onze huid komen, zwaaien en er was zelf iemand die begon te schreeuwen van de schrik...
We arriveerden zondag in de vooravond in een helse regenbui in Ibanda Hospital en werden onmiddellijk heel gastvrij ontvangen bij de nonnetjes: thee, koekjes, banaantjes, ... Dat thuisgevoel kwam al heel snel naar boven! Ondertussen zijn er alweer bijna 2 weken voorbij. Twee weken stage in combinatie met een prachtig weekend in het Lake Mburo Nationaal Park. De stage zelf is een immens verschil met Rubaga Hospital in Kampala: heel weinig vrouwen, heel veel pathologische situaties, veel te weinig middelen, ... Het is soms echt schrijnend om te zien hoe een baby of een vrouw ligt te verkommeren gewoon omdat het ziekenhuis de middelen niet heeft om die mensen te behandelen... Gelukkig konden we een beetje gerief en geld vrijmaken om hier af te geven en ze staan allemaal vol verbazing naar al het nieuws te kijken!
In het weekend genoten we van een uitstap naar Lake Mburo Nationaal Park. Nu weten we wel heeeel zeker dat het regenseizoen is! We planden zondag in de vroege ochtend een 'bushwalk': met een gids door de natuur stappen op zoek naar de prachtige dieren die Afrika rijk is. Al heel gauw begon het te regenen en het stopte niet meer. Veel dieren hebben we dus niet gezien want ook die zitten liever hoog en droog. Gelukkig klaarde het in de middag op en konden we met de jeep toch nog heel wat zebra's, impala's, okapi's, everzwijne, aapjes, ... bewonderen. Waw, wat kan de natuur mooi zijn!! En ook al regent het veel, de zon komt altijd terug!
Volgend weekend gaan we naar een ander nationaal park en hopen om nog veel meer moois te zien van Oeganda, vooraleer we onze terugtocht aanvatten naar Belgie. Ik probeer jullie op de hoogte te houden!
Heel veel liefs,
Lien x
In het weekend genoten we van een uitstap naar Lake Mburo Nationaal Park. Nu weten we wel heeeel zeker dat het regenseizoen is! We planden zondag in de vroege ochtend een 'bushwalk': met een gids door de natuur stappen op zoek naar de prachtige dieren die Afrika rijk is. Al heel gauw begon het te regenen en het stopte niet meer. Veel dieren hebben we dus niet gezien want ook die zitten liever hoog en droog. Gelukkig klaarde het in de middag op en konden we met de jeep toch nog heel wat zebra's, impala's, okapi's, everzwijne, aapjes, ... bewonderen. Waw, wat kan de natuur mooi zijn!! En ook al regent het veel, de zon komt altijd terug!
Volgend weekend gaan we naar een ander nationaal park en hopen om nog veel meer moois te zien van Oeganda, vooraleer we onze terugtocht aanvatten naar Belgie. Ik probeer jullie op de hoogte te houden!
Heel veel liefs,
Lien x
dinsdag 6 oktober 2009
2 mzungu's op een oegandees trouwfeest!
Waw, van trouwen kennen ze hier alles in Oeganda! Zaterdag was dan ook een unieke ervaring! Smorgens slenterden we nog de straten af in Kampala op zoek naar de 'Ugandan marriage' dresscode en smiddags stonden we met ons shopresultaat helemaal netjes ingepakt op het trouwfeest. Voor ons een groot feest, voor de Oegandezen blijkbaar een klein feestje... De familie van de bruidegom woonde een heel eind van Kampala, waardoor er niet veel familie kon afzakken naar de 'wedding'. Dit belette echter niet dat er echt wel gefeest werd! Het begon met het lint doorknippen, op de witte loper met rozenblaadjes werd het koppel verwelkomd, enorme speeches van iedereen die maar iets wou zeggen, een persoonlijke verwelkoming voor de twee eregasten-mzungu's (het schaamrood stond toch een beetje op onze wangen...), een echt afrikaanse buffet voor iedere gast, een optredentje van de zussen van de bruid, terug speeches, de enorme wel 5-verdiepen hoge trouwtaart aansnijden, uitdelen van de stukjes taart, kadootjestijd inclusief dikke knuffel voor bruid en bruidegom en dansen! Ik denk niet dat ik dit nog snel zal vergeten. Het klopt: zoiets moet je gewoon je eens meegemaakt worden!
Zondag trokken we terug een beetje natuur in om onze vervuilde longen uit Kampala terug helemaal te verfrissen! En het was helemaal verkwikkend in het reusachtige regenwoud van Mpanga Forest Reserve! De stilte van de natuur geeft ons beiden zo'n rust: vogelgefluit, aapjesgeroep, krekelgetsjirp, blaadjesgeruis en vooral het groene loof en de dikke stammen van de prachtige bomen, struiken, ... Een mens heeft soms niet veel nodig om te genieten!
En deze week genieten we nog 200 procent van onze laatste daagjes Kampala! En van onze vroedvrouwmomenten in Rubaga Hospital!
Heel veel liefs,
Naiga Lien x
P.S. Er staan terug enkele fotootjes op: van ons bezoekje in Jinja en van de labour ward in Rubage Hospital! Kijk en geniet ook even mee! ;)
Zondag trokken we terug een beetje natuur in om onze vervuilde longen uit Kampala terug helemaal te verfrissen! En het was helemaal verkwikkend in het reusachtige regenwoud van Mpanga Forest Reserve! De stilte van de natuur geeft ons beiden zo'n rust: vogelgefluit, aapjesgeroep, krekelgetsjirp, blaadjesgeruis en vooral het groene loof en de dikke stammen van de prachtige bomen, struiken, ... Een mens heeft soms niet veel nodig om te genieten!
En deze week genieten we nog 200 procent van onze laatste daagjes Kampala! En van onze vroedvrouwmomenten in Rubaga Hospital!
Heel veel liefs,
Naiga Lien x
P.S. Er staan terug enkele fotootjes op: van ons bezoekje in Jinja en van de labour ward in Rubage Hospital! Kijk en geniet ook even mee! ;)
vrijdag 2 oktober 2009
Een maand is alweer voorbij!
Hoj!
Hier ben ik weer! Een maand is al voorbij: wat gaat de tijd snel! Het wordt steeds moeilijker om een gaatje vrij te maken in onze agenda en een uitstapje te plannen naar het internetcafe... We worden overspoeld door uitstapjes, drukke werkplanning, uitnodigingen, ... Maar dat alles maakt het des te leuker om hier voor 200 procent te zijn!
Ondertussen verblijven we alweer 2 weken in de antenatal clinic waar het ook hard werken is maar waar het anderzijds ook heel onstpannend is. Elke ochtend start onze werkdag met een gebed, twee liedjes en een preek over je geloof en vertrouwen in god. Een bijna-mis dus... Maar het is eigenlijk wel leuk om de dag met het zingen te beginnen!
Van palperen en het luisteren naar de baby met Pinard hebben we nu wel echt ons vak gemaakt: er waren dagen van meer dan 200 vrouwen! Stel je dat eens voor in Belgie! Ongelooflijk!
Ook over het vaccineren van kinderen hoeven we ons geen zorgen meer te maken. Op 1 dag vaccineerde ik 75 kinderen en op den duur begin je wel wat sterretjes te zien van al die spuiten, ampulles en gehuil. Het was soms echt een heus schrei-orkest! Gelukkig was hun verdriet heel snel over: het is dan ook maar een klein prikje! :)
Drie keer ging ik al mee op 'outreach': vaccineren van baby's in de dorpjes rond Kampala. Das echt leuk! Kindjes als fruit in een weegschaal, een bankje buiten op straat, een koelbox voor onze vaccins en een box van unicef met spuiten en vaccinatiekaarten en een mzungu in een verpleegsterpakje. Kun je al raden dat mensen af en toe eens piepen, ook al hebben ze geen baby op hun arm? Die indrukken zijn soms echt hilarisch: een koe met enorme horens die plots voor je neus staat, een reclamevrachtwagen met DE oorverdovende hit van Oeganda die voorbijraast, een fiets volgeladen met matokebananen en zoveel meer! Soms vergeet ik even dat ik eigenlijk moet werken... Oeps!
Zaterdag shopdag en dus trokken wij vorig weekend naar Kampala Town om onze Oegandeze vriend Emma een bezoekje te brengen in zijn shop. Uiteindelijk bleek dat hij vooral mannenkledij te koop stelde dus brachten we een bezoekje aan zijn buurvrouw en zus. Resultaat: een kleedje, een bestelling voor een kleermakers-kleedje en een afrikaans stofje. Daarna hand in hand met z'n drieen in het drukste gedeelte van Kampala: toch wel heel lachwekkend en tegelijkertijd helemaal niet zo handig in de smalle steegjes. Maar Emma bracht ons naar typische Afrikaanse shopjes waar ik dan ook niet kon weerstaan aan de overvloed van kettingetjes, oorringetjes, ... Souveniertjes: here I come! :)
Diezelfde avond namen we nog de bus naar Jinja, zo'n 90 km verderop waar we in een gezellig hotel blijven overnachten en een heus saladebord kregen voorgeschoteld! Heerlijk!
Na een beetje lawaaierige nacht was het echt onstpannen toen we 'the source of the River Nile' bereikten, een bootje namen, wat rondwandelden in de natuur, naar de watervallen gingen kijken, een echt vissersbootje namen en 's avonds voldaan terug in ons bed kropen! Ons weekend was opnieuw helemaal geslaagd!
Deze week kwam Sister Janet bij ons eten: avondje spaghetti, een ruiker bloemen van haar kant, een doos chocolaatjes van onze kant en heeeel veel gebabbel! Het leek ook wel een eeuwigheid dat we elkaar nog gezien hadden.
Woensdag gingen we naar de film met twee Oegandezen: een beetje romantisch maar gelukkig niet te! :) En ook het toeval kwam ons die avondje een bezoekje brengen: Evelien, de Hollandse van de Ssese Islands, ging die avond ook naar dezelfde film. Wel leuk om elkaar nog eens terug te zien!
En vandaag is het vrijdag, opnieuw staat het weekend voor de deur en wel eentje met een Oegandeze trouw in onze planning! Ik ben eens benieuwd! Volgens iedere Oegandees moet je zo'n ceremonie gewoon eens meegemaakt hebben dus dat laten we dan ook niet aan onze neus voorbijgaan. De klerenkwestie blijft voorlopig nog een vraagteken maar morgenochtend wordt het kleedjesjacht. Hopelijk met resultaat! Ik vertel jullie er later alles over!
Volgende week is onze laatste weekin Kampala want zondag vertrekken we naar Ibanda, onze tweede stageplaats. Ik kijk eigenlijk wel uit naar opnieuw een avontuur en wat ons daar zal te wachten staan en langs de andere kant: Kampala voelt ondertussen wel echt al vertrouwd aan dat het toch weer even wennen zal zijn bij de nonnetjes van Ibanda!
Zo, dat was opnieuw mijn relaas! Bedankt voor de vele reacties, mailtjes, ... Ik zette ook een paar nieuwe fotootjes op de blog maar het gaat hier echt slakketraag (30 minuten voor 5 foto's...) en als je maar een uurtje hebt... Maar de foto's, die komen er zeker! Beloofd!
Heel veel liefs! x
Hier ben ik weer! Een maand is al voorbij: wat gaat de tijd snel! Het wordt steeds moeilijker om een gaatje vrij te maken in onze agenda en een uitstapje te plannen naar het internetcafe... We worden overspoeld door uitstapjes, drukke werkplanning, uitnodigingen, ... Maar dat alles maakt het des te leuker om hier voor 200 procent te zijn!
Ondertussen verblijven we alweer 2 weken in de antenatal clinic waar het ook hard werken is maar waar het anderzijds ook heel onstpannend is. Elke ochtend start onze werkdag met een gebed, twee liedjes en een preek over je geloof en vertrouwen in god. Een bijna-mis dus... Maar het is eigenlijk wel leuk om de dag met het zingen te beginnen!
Van palperen en het luisteren naar de baby met Pinard hebben we nu wel echt ons vak gemaakt: er waren dagen van meer dan 200 vrouwen! Stel je dat eens voor in Belgie! Ongelooflijk!
Ook over het vaccineren van kinderen hoeven we ons geen zorgen meer te maken. Op 1 dag vaccineerde ik 75 kinderen en op den duur begin je wel wat sterretjes te zien van al die spuiten, ampulles en gehuil. Het was soms echt een heus schrei-orkest! Gelukkig was hun verdriet heel snel over: het is dan ook maar een klein prikje! :)
Drie keer ging ik al mee op 'outreach': vaccineren van baby's in de dorpjes rond Kampala. Das echt leuk! Kindjes als fruit in een weegschaal, een bankje buiten op straat, een koelbox voor onze vaccins en een box van unicef met spuiten en vaccinatiekaarten en een mzungu in een verpleegsterpakje. Kun je al raden dat mensen af en toe eens piepen, ook al hebben ze geen baby op hun arm? Die indrukken zijn soms echt hilarisch: een koe met enorme horens die plots voor je neus staat, een reclamevrachtwagen met DE oorverdovende hit van Oeganda die voorbijraast, een fiets volgeladen met matokebananen en zoveel meer! Soms vergeet ik even dat ik eigenlijk moet werken... Oeps!
Zaterdag shopdag en dus trokken wij vorig weekend naar Kampala Town om onze Oegandeze vriend Emma een bezoekje te brengen in zijn shop. Uiteindelijk bleek dat hij vooral mannenkledij te koop stelde dus brachten we een bezoekje aan zijn buurvrouw en zus. Resultaat: een kleedje, een bestelling voor een kleermakers-kleedje en een afrikaans stofje. Daarna hand in hand met z'n drieen in het drukste gedeelte van Kampala: toch wel heel lachwekkend en tegelijkertijd helemaal niet zo handig in de smalle steegjes. Maar Emma bracht ons naar typische Afrikaanse shopjes waar ik dan ook niet kon weerstaan aan de overvloed van kettingetjes, oorringetjes, ... Souveniertjes: here I come! :)
Diezelfde avond namen we nog de bus naar Jinja, zo'n 90 km verderop waar we in een gezellig hotel blijven overnachten en een heus saladebord kregen voorgeschoteld! Heerlijk!
Na een beetje lawaaierige nacht was het echt onstpannen toen we 'the source of the River Nile' bereikten, een bootje namen, wat rondwandelden in de natuur, naar de watervallen gingen kijken, een echt vissersbootje namen en 's avonds voldaan terug in ons bed kropen! Ons weekend was opnieuw helemaal geslaagd!
Deze week kwam Sister Janet bij ons eten: avondje spaghetti, een ruiker bloemen van haar kant, een doos chocolaatjes van onze kant en heeeel veel gebabbel! Het leek ook wel een eeuwigheid dat we elkaar nog gezien hadden.
Woensdag gingen we naar de film met twee Oegandezen: een beetje romantisch maar gelukkig niet te! :) En ook het toeval kwam ons die avondje een bezoekje brengen: Evelien, de Hollandse van de Ssese Islands, ging die avond ook naar dezelfde film. Wel leuk om elkaar nog eens terug te zien!
En vandaag is het vrijdag, opnieuw staat het weekend voor de deur en wel eentje met een Oegandeze trouw in onze planning! Ik ben eens benieuwd! Volgens iedere Oegandees moet je zo'n ceremonie gewoon eens meegemaakt hebben dus dat laten we dan ook niet aan onze neus voorbijgaan. De klerenkwestie blijft voorlopig nog een vraagteken maar morgenochtend wordt het kleedjesjacht. Hopelijk met resultaat! Ik vertel jullie er later alles over!
Volgende week is onze laatste weekin Kampala want zondag vertrekken we naar Ibanda, onze tweede stageplaats. Ik kijk eigenlijk wel uit naar opnieuw een avontuur en wat ons daar zal te wachten staan en langs de andere kant: Kampala voelt ondertussen wel echt al vertrouwd aan dat het toch weer even wennen zal zijn bij de nonnetjes van Ibanda!
Zo, dat was opnieuw mijn relaas! Bedankt voor de vele reacties, mailtjes, ... Ik zette ook een paar nieuwe fotootjes op de blog maar het gaat hier echt slakketraag (30 minuten voor 5 foto's...) en als je maar een uurtje hebt... Maar de foto's, die komen er zeker! Beloofd!
Heel veel liefs! x
dinsdag 22 september 2009
Puur genieten op de Ssese Islands!
Oliootja!
Hoe gaat ie? Hopelijk met iedereen 'Mulungi', net zoals ik me op dit moment voel: goed! Heel goed zelfs! Ik liet al een tijdje niets van me weten maar ondertussen heb ik opnieuw zooveel indrukken opgedaan! Oeganda verbaast me iedere dag meer en meer!
Vorige week beeindigden we onze officiele stage op de labour ward. Officieel, want waarschijnlijk zullen ze ons daar wel nog af en toe eens zien. Bevallingen willen we zo graag goed onder de knie hebben als we terug in Belgie zijn! Nu is het nog maar onder de knie, die goed, daar werken we aan! We namen ook een hele reeks foto's, want ook de vroedvrouwen wilden maar al te graag poseren voor de foto! Ik probeer die er zo snel mogelijk op te zetten, zo zien jullie ook een beetje hoe een Afrikaans verloskwartier er vanbinnen uitziet! En die gelukkige glimlach van de vroedvrouwen (en toch ook wel van ons) krijgen jullie er gratis bij! Zo zie je maar dat we ons helemaal ingewerkt hebben, hier in Rubaga Hospital!
Dit weekend vond onze eerste grote uitstap plaats: de Ssese Islands in Lake Victoria. We hadden grote verwachtingen, en toch konden die niet tippen aan wat ons allemaal voorgeschoteld werd.
We vertrokken met een minibusje richting Entebbe, namen de boda-boda naar de haven, kwamen een vriendelijke Hollandse vrijwilligster tegen en namen de 3-uur durende boottocht naar onze bestemming. Alleen al die boottocht was puur genieten: de wind in ons gezicht, oneindig zicht op het water met af en toe wat groen en wit van een eilandje, babbeltje met de Oegandezen, theetje, cakeje, ... Eens aangekomen in Kalangala op de Ssese Islands besloten we er een echt relax-weekendje van te maken. We volgden de Hollandse in haar hotelkeuze en boekten een nachtje in het Ssese Island beach Hotel, een guesthouse aan een hagelwit strand met palmbomen, echte vissersbootjes, een steiger met prachtige vogels, opnieuw oneindig zicht op het water, de groen beboste heuvels van het eiland, stilte... Het leek wel een plaatje uit een boekje. Net alsof wij er zelf niet konden zijn en toch, we waren er! Heel erg zelfs!
Niet lang na onze aankomst begon de zon al onder te gaan en ik kan je vertellen: zo'n prachtige zonsondergang had ik nog nooit meegemaakt. Ik zat op het strand (ingesmeerd met deet, want muggen waren er in overvloed!) te kijken, te genieten, te bewonderen van al het moois dat de natuur ons gaf en maar foto's nemen, wel honderd! En toch kun je die foto's gewoon niet vergelijken met wat wij te zien kregen, maar het is een glimp van hoe het was! ;)
's Avonds een lekkere maaltijd, gezellige babbel met de Hollandse Evelien, nog even genieten van de stilte op het strand, lang verwachtte warme douche, kennismaking met mevrouw de spin en heerlijk slapen in een hemelbed, met het geluid van de regendruppels op de achtergrond!
Een nieuwe dag was aangebroken. Ik maakte in mijn eentje een lange wandeling langs het strand en ging daarna meer het binnenland in, langs enkele traditionele Afrikaanse dorpjes vol lemen en houten hutjes. Het duurde dan ook niet lang vooraleer er een hele zwerm kindjes rond me heen stonden. Ook van honden kon ik het spreekwoord bevestigen: trouw zijn ze, al vond ik dit deze eigenlijk niet zo leuk... Geiten op de weg, vastgereden vrachtwagens in de modder, prachtige vogels, oranje voeten van het stof maar o zo content! Daarna nog even rusten op het strand en toen was het alweer tijd om onze terugtocht aan te gaan.
Twee boda-boda's voerden ons naar de andere kant van het eiland: een geweldige tocht van een uurtje op oranje wegen vol stof, vol bulten maar met zoveel moois te ontdekken. Van de armste krottige hutjes in takjes tot de mooist versierde huisjes in steen. Van tropische regenwoudbossen tot uitgebrande velden. En overal mensen. Het was zondag, officiele rustdag in Oeganda en dus maakte iedereen, in zijn beste kleren, een praatje buiten met de buren, een dutje tegen de 'muur' van hun huisje, speelden de kinderen met de eenvoudigste dingen toch heel leuke spelletjes, ... Dit maakte mijn weekend compleet: prachtige natuur met fantastische mensen rond je heen!
Als twee oranje stofmannetjes kwamen we moe maar voldaan aan in het visserdorpje waar we dan ook een vissersbootje reserveerden om de oversteek te wagen. Het leek wel een privejacht: twee mzungu's met twee inlandse vissers een uurtje op het water genieten. En het was echt genieten! Ook wanneer we opnieuw een boda-boda (Ja, die mototaxi's zijn echt mijn ding!) namen naar Masaka, een iets grotere stad waar we dan de bus naar Kampala konden nemen.
Toen al 3 uren gereisd en we stonden nog 140 km verwijderd van de hoofdstad... Toch kon ons geluk niet op: we waren op en top gelukkig en niets kon daar nog iets aan veranderen. Het Afrikaanse ritme zit echt al in ons!
Op de busrit opnieuw heel wat indrukken van Oeganda opgedaan: savanne, tropisch regenwoud, steppe, de evenaar gepasseerd, heel veel dorpjes vol van mensen, heel veel kraampjes met traditionele manden en vlechtwerk, slaginstrumenten, juweeltjes, ... Jammer dat het onmogelijk was om even te stoppen maar die souveniertjes, die breng ik zeker mee naar huis! :) En alleen al je ogen de kost geven, kan je zoveel voldoening geven! Ik hou er echt van! En... Ik krijg er maar niet genoeg van!
Gisteren rolden we onmiddellijk terug in de realiteit: een drukke eerste dag op de antenatal ward stond geprogrammeerd. Health education, palpatie, auscultatie (luisteren naar de harttoontjes van de baby in de buik met de gehoorbuis), vaccineren, aids-preventie, outreach (naar dorpjes gaan als vroedvrouw), ... Het zijn maar een paar van de vele taakjes die ons de volgende weken te wachten staat! Maar mijn eerste 2 dagen zijn echt goed meegevallen dus ik denk dat ik dit werk echt wel graag zal doen! Meer nieuws volgt!
Dikke kus! x
Hoe gaat ie? Hopelijk met iedereen 'Mulungi', net zoals ik me op dit moment voel: goed! Heel goed zelfs! Ik liet al een tijdje niets van me weten maar ondertussen heb ik opnieuw zooveel indrukken opgedaan! Oeganda verbaast me iedere dag meer en meer!
Vorige week beeindigden we onze officiele stage op de labour ward. Officieel, want waarschijnlijk zullen ze ons daar wel nog af en toe eens zien. Bevallingen willen we zo graag goed onder de knie hebben als we terug in Belgie zijn! Nu is het nog maar onder de knie, die goed, daar werken we aan! We namen ook een hele reeks foto's, want ook de vroedvrouwen wilden maar al te graag poseren voor de foto! Ik probeer die er zo snel mogelijk op te zetten, zo zien jullie ook een beetje hoe een Afrikaans verloskwartier er vanbinnen uitziet! En die gelukkige glimlach van de vroedvrouwen (en toch ook wel van ons) krijgen jullie er gratis bij! Zo zie je maar dat we ons helemaal ingewerkt hebben, hier in Rubaga Hospital!
Dit weekend vond onze eerste grote uitstap plaats: de Ssese Islands in Lake Victoria. We hadden grote verwachtingen, en toch konden die niet tippen aan wat ons allemaal voorgeschoteld werd.
We vertrokken met een minibusje richting Entebbe, namen de boda-boda naar de haven, kwamen een vriendelijke Hollandse vrijwilligster tegen en namen de 3-uur durende boottocht naar onze bestemming. Alleen al die boottocht was puur genieten: de wind in ons gezicht, oneindig zicht op het water met af en toe wat groen en wit van een eilandje, babbeltje met de Oegandezen, theetje, cakeje, ... Eens aangekomen in Kalangala op de Ssese Islands besloten we er een echt relax-weekendje van te maken. We volgden de Hollandse in haar hotelkeuze en boekten een nachtje in het Ssese Island beach Hotel, een guesthouse aan een hagelwit strand met palmbomen, echte vissersbootjes, een steiger met prachtige vogels, opnieuw oneindig zicht op het water, de groen beboste heuvels van het eiland, stilte... Het leek wel een plaatje uit een boekje. Net alsof wij er zelf niet konden zijn en toch, we waren er! Heel erg zelfs!
Niet lang na onze aankomst begon de zon al onder te gaan en ik kan je vertellen: zo'n prachtige zonsondergang had ik nog nooit meegemaakt. Ik zat op het strand (ingesmeerd met deet, want muggen waren er in overvloed!) te kijken, te genieten, te bewonderen van al het moois dat de natuur ons gaf en maar foto's nemen, wel honderd! En toch kun je die foto's gewoon niet vergelijken met wat wij te zien kregen, maar het is een glimp van hoe het was! ;)
's Avonds een lekkere maaltijd, gezellige babbel met de Hollandse Evelien, nog even genieten van de stilte op het strand, lang verwachtte warme douche, kennismaking met mevrouw de spin en heerlijk slapen in een hemelbed, met het geluid van de regendruppels op de achtergrond!
Een nieuwe dag was aangebroken. Ik maakte in mijn eentje een lange wandeling langs het strand en ging daarna meer het binnenland in, langs enkele traditionele Afrikaanse dorpjes vol lemen en houten hutjes. Het duurde dan ook niet lang vooraleer er een hele zwerm kindjes rond me heen stonden. Ook van honden kon ik het spreekwoord bevestigen: trouw zijn ze, al vond ik dit deze eigenlijk niet zo leuk... Geiten op de weg, vastgereden vrachtwagens in de modder, prachtige vogels, oranje voeten van het stof maar o zo content! Daarna nog even rusten op het strand en toen was het alweer tijd om onze terugtocht aan te gaan.
Twee boda-boda's voerden ons naar de andere kant van het eiland: een geweldige tocht van een uurtje op oranje wegen vol stof, vol bulten maar met zoveel moois te ontdekken. Van de armste krottige hutjes in takjes tot de mooist versierde huisjes in steen. Van tropische regenwoudbossen tot uitgebrande velden. En overal mensen. Het was zondag, officiele rustdag in Oeganda en dus maakte iedereen, in zijn beste kleren, een praatje buiten met de buren, een dutje tegen de 'muur' van hun huisje, speelden de kinderen met de eenvoudigste dingen toch heel leuke spelletjes, ... Dit maakte mijn weekend compleet: prachtige natuur met fantastische mensen rond je heen!
Als twee oranje stofmannetjes kwamen we moe maar voldaan aan in het visserdorpje waar we dan ook een vissersbootje reserveerden om de oversteek te wagen. Het leek wel een privejacht: twee mzungu's met twee inlandse vissers een uurtje op het water genieten. En het was echt genieten! Ook wanneer we opnieuw een boda-boda (Ja, die mototaxi's zijn echt mijn ding!) namen naar Masaka, een iets grotere stad waar we dan de bus naar Kampala konden nemen.
Toen al 3 uren gereisd en we stonden nog 140 km verwijderd van de hoofdstad... Toch kon ons geluk niet op: we waren op en top gelukkig en niets kon daar nog iets aan veranderen. Het Afrikaanse ritme zit echt al in ons!
Op de busrit opnieuw heel wat indrukken van Oeganda opgedaan: savanne, tropisch regenwoud, steppe, de evenaar gepasseerd, heel veel dorpjes vol van mensen, heel veel kraampjes met traditionele manden en vlechtwerk, slaginstrumenten, juweeltjes, ... Jammer dat het onmogelijk was om even te stoppen maar die souveniertjes, die breng ik zeker mee naar huis! :) En alleen al je ogen de kost geven, kan je zoveel voldoening geven! Ik hou er echt van! En... Ik krijg er maar niet genoeg van!
Gisteren rolden we onmiddellijk terug in de realiteit: een drukke eerste dag op de antenatal ward stond geprogrammeerd. Health education, palpatie, auscultatie (luisteren naar de harttoontjes van de baby in de buik met de gehoorbuis), vaccineren, aids-preventie, outreach (naar dorpjes gaan als vroedvrouw), ... Het zijn maar een paar van de vele taakjes die ons de volgende weken te wachten staat! Maar mijn eerste 2 dagen zijn echt goed meegevallen dus ik denk dat ik dit werk echt wel graag zal doen! Meer nieuws volgt!
Dikke kus! x
woensdag 16 september 2009
Het echte afrika in Kasuwo!
Hoi!
Ik dacht tot gisteren dat ik het echte Afrika al had gezien, hier in Kampala... Vandaag maakte ik echter kennis met het nog echtere Afrika! Laat ik jullie alles in geuren en kleuren vertellen want dit moeten jullie ook een stukje meemaken! Wat heb ik van onze vrije dag genoten! Het is onbeschrijfbaar wat ik nu voel!!
Ik vertelde jullie dat we werden uitgenodigd door Sylvia, 1 van de vroedvrouwen, om bij haar een echte Oegandeze maaltijd te verorberen. Dat plan viel gisteren een beetje in het water doordat zowel Marieke als ik (letterlijk) niet meer op onze benen konden staan. Kapot waren we, maar tegelijkertijd waren we zoveel vroedvrouwenervaringen rijker!
Een beetje in het water, zoals ik zei, want vandaag kregen we de kans om toch nog naar haar huisje te gaan. We starten onze dag in the town van kampala, op zoek naar een geschikt kadootje voor onze Oegandeze vriendin. Na lang zoeken vonden we lekker 'kitscherige' oorringetjes, die waarvan de Afrikanen zo houden. Schitterende blinkende oogjes van contentement verzekerd! We zetten onze tocht verder richting het toeristische informatiebureau omdat we 1 van de volgende weekends een beetje meer Oeganda willen ontdekken...
Met een rugzak vol foldertjes, moesten we een boda-boda (mototaxi) zien te vinden. Je zou denken: er rijden duizenden boda-boda's rond in Kampala, het kan niet moeilijk zijn. Maar als blanke een veilige mototaxi vinden en daarbij nog de juiste rechtvaardige prijs betalen, is niet gemakkelijk! Toch slaagden we met wat onderhandelen ( lees: een iets hogere prijs voor veiliger rijden) erin om naar Kasuwo, het dorpje van Sylvia, te rijden. Met de wind in ons gezicht op een moto veel te klein voor 3 personen, stof op onze lippen, zwarte uitlaatgassen in ons neusgaten en toch: het was zo leuk! Je ziet alles in open lucht en toch ben je zonder al te veel zorgen snel op je bestemming. Algauw lieten we het echte centrum van Kampala achter ons en toen begon ons prachtige verhaal...
Bananenbomen overal, kraampjes vol kleuren, kleine hutjes vol mensen, baby's op de rug, spelende kleuters op straat, schoolkinderen netjes in uniform, koeien met enorme horens, geiten, honden, krakkemikkige fietsen met tonnen bananen of meel of hout, vrouwen met enorme ladingen op hun hoofd, rijkversierde kerkjes, ... Ik kon alleen maar met grote ogen kijken en bewonderen. Zien hoe die mensen leven, zien hoe het er buiten een hoofdstad aan toegaat, zien hoe ik mij daar in mijn sas voelde!
We hadden met Sylvia afgesproken aan de kerk van Kasuwo. De boda-boda zette ons aan het schooltje af, voor de kerk, dus de speelplaats (lees: grasveldje met oranje aarde, afgebakend door bakstenen), die moesten oversteken. Op zich al een hele belevenis want alle kinderen en jongeren keken naar ons en begonnen te zwaaien en wij maar terugzwaaien! Hihi!
De 'Boyfriend' van Sylvia stond ons op te wachten en samen met hem en zijn zus werden we ondergedompeld in Kusawo. Te voet door de oranje straten vol putten waar toch af en toe een busje passeert: het is bijna niet te geloven! Aangekomen in Sylvia's huisje, maakten we kennis met de Afrikaanse gewoonten. Schoenen uit voor je binnengaat, handen wassen en niet wachten om onmiddellijk te gaan zitten waar je plaats vindt. Het zijn maar een paar gebruiken die je best in acht neemt! Het huisje bestond uit twee kamertjes. De eerste een soort van living: 3 zeteltjes, een frigo, kastje, een voorraadhoekje en je raadt het of niet, een tv met dvd-speler... En dat alles op 6 vierkante meter. Daarna een tweede kamertje waar ze slapen. Het koken gebeurt buiten, dus er is geen keuken binnen.
Nog maar net een eerste indruk van het huisje in ons opgenomen en ons bord met voorgerecht werd al voorgeschoteld: twee Afrikaanse geroosterde zwamworstjes met een soort van ketchup. Daarna matoke met geroosterde vis en grown beans. Mmm, het water loopt me nog in de mond! Het was echt lekker, al zaten er heeeeel wat graten in de vis! Een tafel was er niet dus alles gebeurde op de grond en op onze schoot. Kan je het al voorstellen? Onhandige Lien slaagde erin om vis en beans op haar vers-met-de-hand-gewassen broek te smossen... :p
Na wat gezellig gekwetter, Sylvia's album te hebben bekeken, de clip van Britney Spears te hebben gezien (op de dvd-speler!), zetten we onze namiddag verder naar het huisje van sylvia's mama. Zij woonde samen met Sylvia's jongere zussen en broertjes en neefjes en nichtjes en kindjes van vrienden, ... Zoveel volk op zo'n klein plekje maar o zo leuk! Al die kindjes die aan je broek hangen, al die kinderhandjes, al die onderzoekende oogjes, al die brede glimlachjes, ... En toen ik mijn fototoestel uithaalde, was het helemaal voor elkaar! Iedereen poseerde gretig voor de foto en met hoe meer op elkaar gepropt, hoe beter! Ik vond een trucje: na elke foto liet ik het schermpje tonen en iedereen begon te lachen, te giechelen, te babbelen en opnieuw te poseren. Wat een belevenis! Ook onze uitgedeelde chocolaatjes vonden een weg tot in Kusawo! Ieder kindje kreeg een klein stukje en wij zagen hoe gelukkig ze waren...
Ons dessert, de Ugandian pancakes, werd ons deze keer niet voorgeschoteld: deze mochten we op traditionele wijze zelf maken. Iedereen kwam kijken hoe wij de kleine, zoete banaantjes pelden en pletten, hoe we met bloem de bananen tot een deeg kneedden en hoe we de deeg daarna met een flesje (de afrikaanse deegrol) en een bekertje (de afrikaanse vormpjesmaker) in mooie rondjes sneden om ze daarna onder een afdakje in een grote zwartgeblakerde pan te bakken in een laagje olie. Niet alleen de Kusowanen hadden ogen te kort om naar ons te kijken, ook wij wilden wel 100 ogen om alles van de Kusowanen te kunnen zien! Maar die pancakes: die smaakten verrukkelijk! We proberen het zeker nog een keer in ons dakappartement!
Opeens was er een rokkenverkoper en stonden Marieke en ik stomverbaasd met twee Afrikaanse rokken en een paar teenslippers in onze handen. Wat zou die dag nog allemaal brengen! Waw! Kennismaking met Jack Fruit, een nieuwe vrucht maar zo lekker en zoet! Opnieuw veel kinderhandjes en gezwaai naar iedereen: we leken wel de koning en de koningin! :p Bezoekje aan de plaatselijke markt: wat een sfeer! Het is onmogelijk om die te beschrijven! En toch doe ik het! :p Afrikaanse muziek door boxen, overal fruit en groentjes, gerookte en geroosterde vis, slippers, bloem, rijst, kleren, naaisters, pater nosters, blikken, potten, brood, fietsentaxi's, mechaniciens, beddenmakers, houtbewerkers, bloemenverkoopsters, ... Het liet een enorme indruk op me na! Ik kan er maar niet over zwijgen!
Onze dag Kusawo eindige een uurtje geleden, na afgezet te zijn geweest door een minibusje. Maar in mijn hoofd zie ik nog alle kleurrijke beelden en plaatjes, reuk ik nog alle geuren, beleef ik alles nog eens opnieuw en ik besef: dit laat me niet meer los! Afrika omarmt me, omhelst me! Ik word er een beetje filosofisch van! :D
En je gelooft het of niet maar op de radio, hier in het internetcafe, speelt het liedje "Oh happy day"! Als dat mijn gevoel niet bevestigt!
Heel veel liefs van een gelukkige Lien! x
Ik dacht tot gisteren dat ik het echte Afrika al had gezien, hier in Kampala... Vandaag maakte ik echter kennis met het nog echtere Afrika! Laat ik jullie alles in geuren en kleuren vertellen want dit moeten jullie ook een stukje meemaken! Wat heb ik van onze vrije dag genoten! Het is onbeschrijfbaar wat ik nu voel!!
Ik vertelde jullie dat we werden uitgenodigd door Sylvia, 1 van de vroedvrouwen, om bij haar een echte Oegandeze maaltijd te verorberen. Dat plan viel gisteren een beetje in het water doordat zowel Marieke als ik (letterlijk) niet meer op onze benen konden staan. Kapot waren we, maar tegelijkertijd waren we zoveel vroedvrouwenervaringen rijker!
Een beetje in het water, zoals ik zei, want vandaag kregen we de kans om toch nog naar haar huisje te gaan. We starten onze dag in the town van kampala, op zoek naar een geschikt kadootje voor onze Oegandeze vriendin. Na lang zoeken vonden we lekker 'kitscherige' oorringetjes, die waarvan de Afrikanen zo houden. Schitterende blinkende oogjes van contentement verzekerd! We zetten onze tocht verder richting het toeristische informatiebureau omdat we 1 van de volgende weekends een beetje meer Oeganda willen ontdekken...
Met een rugzak vol foldertjes, moesten we een boda-boda (mototaxi) zien te vinden. Je zou denken: er rijden duizenden boda-boda's rond in Kampala, het kan niet moeilijk zijn. Maar als blanke een veilige mototaxi vinden en daarbij nog de juiste rechtvaardige prijs betalen, is niet gemakkelijk! Toch slaagden we met wat onderhandelen ( lees: een iets hogere prijs voor veiliger rijden) erin om naar Kasuwo, het dorpje van Sylvia, te rijden. Met de wind in ons gezicht op een moto veel te klein voor 3 personen, stof op onze lippen, zwarte uitlaatgassen in ons neusgaten en toch: het was zo leuk! Je ziet alles in open lucht en toch ben je zonder al te veel zorgen snel op je bestemming. Algauw lieten we het echte centrum van Kampala achter ons en toen begon ons prachtige verhaal...
Bananenbomen overal, kraampjes vol kleuren, kleine hutjes vol mensen, baby's op de rug, spelende kleuters op straat, schoolkinderen netjes in uniform, koeien met enorme horens, geiten, honden, krakkemikkige fietsen met tonnen bananen of meel of hout, vrouwen met enorme ladingen op hun hoofd, rijkversierde kerkjes, ... Ik kon alleen maar met grote ogen kijken en bewonderen. Zien hoe die mensen leven, zien hoe het er buiten een hoofdstad aan toegaat, zien hoe ik mij daar in mijn sas voelde!
We hadden met Sylvia afgesproken aan de kerk van Kasuwo. De boda-boda zette ons aan het schooltje af, voor de kerk, dus de speelplaats (lees: grasveldje met oranje aarde, afgebakend door bakstenen), die moesten oversteken. Op zich al een hele belevenis want alle kinderen en jongeren keken naar ons en begonnen te zwaaien en wij maar terugzwaaien! Hihi!
De 'Boyfriend' van Sylvia stond ons op te wachten en samen met hem en zijn zus werden we ondergedompeld in Kusawo. Te voet door de oranje straten vol putten waar toch af en toe een busje passeert: het is bijna niet te geloven! Aangekomen in Sylvia's huisje, maakten we kennis met de Afrikaanse gewoonten. Schoenen uit voor je binnengaat, handen wassen en niet wachten om onmiddellijk te gaan zitten waar je plaats vindt. Het zijn maar een paar gebruiken die je best in acht neemt! Het huisje bestond uit twee kamertjes. De eerste een soort van living: 3 zeteltjes, een frigo, kastje, een voorraadhoekje en je raadt het of niet, een tv met dvd-speler... En dat alles op 6 vierkante meter. Daarna een tweede kamertje waar ze slapen. Het koken gebeurt buiten, dus er is geen keuken binnen.
Nog maar net een eerste indruk van het huisje in ons opgenomen en ons bord met voorgerecht werd al voorgeschoteld: twee Afrikaanse geroosterde zwamworstjes met een soort van ketchup. Daarna matoke met geroosterde vis en grown beans. Mmm, het water loopt me nog in de mond! Het was echt lekker, al zaten er heeeeel wat graten in de vis! Een tafel was er niet dus alles gebeurde op de grond en op onze schoot. Kan je het al voorstellen? Onhandige Lien slaagde erin om vis en beans op haar vers-met-de-hand-gewassen broek te smossen... :p
Na wat gezellig gekwetter, Sylvia's album te hebben bekeken, de clip van Britney Spears te hebben gezien (op de dvd-speler!), zetten we onze namiddag verder naar het huisje van sylvia's mama. Zij woonde samen met Sylvia's jongere zussen en broertjes en neefjes en nichtjes en kindjes van vrienden, ... Zoveel volk op zo'n klein plekje maar o zo leuk! Al die kindjes die aan je broek hangen, al die kinderhandjes, al die onderzoekende oogjes, al die brede glimlachjes, ... En toen ik mijn fototoestel uithaalde, was het helemaal voor elkaar! Iedereen poseerde gretig voor de foto en met hoe meer op elkaar gepropt, hoe beter! Ik vond een trucje: na elke foto liet ik het schermpje tonen en iedereen begon te lachen, te giechelen, te babbelen en opnieuw te poseren. Wat een belevenis! Ook onze uitgedeelde chocolaatjes vonden een weg tot in Kusawo! Ieder kindje kreeg een klein stukje en wij zagen hoe gelukkig ze waren...
Ons dessert, de Ugandian pancakes, werd ons deze keer niet voorgeschoteld: deze mochten we op traditionele wijze zelf maken. Iedereen kwam kijken hoe wij de kleine, zoete banaantjes pelden en pletten, hoe we met bloem de bananen tot een deeg kneedden en hoe we de deeg daarna met een flesje (de afrikaanse deegrol) en een bekertje (de afrikaanse vormpjesmaker) in mooie rondjes sneden om ze daarna onder een afdakje in een grote zwartgeblakerde pan te bakken in een laagje olie. Niet alleen de Kusowanen hadden ogen te kort om naar ons te kijken, ook wij wilden wel 100 ogen om alles van de Kusowanen te kunnen zien! Maar die pancakes: die smaakten verrukkelijk! We proberen het zeker nog een keer in ons dakappartement!
Opeens was er een rokkenverkoper en stonden Marieke en ik stomverbaasd met twee Afrikaanse rokken en een paar teenslippers in onze handen. Wat zou die dag nog allemaal brengen! Waw! Kennismaking met Jack Fruit, een nieuwe vrucht maar zo lekker en zoet! Opnieuw veel kinderhandjes en gezwaai naar iedereen: we leken wel de koning en de koningin! :p Bezoekje aan de plaatselijke markt: wat een sfeer! Het is onmogelijk om die te beschrijven! En toch doe ik het! :p Afrikaanse muziek door boxen, overal fruit en groentjes, gerookte en geroosterde vis, slippers, bloem, rijst, kleren, naaisters, pater nosters, blikken, potten, brood, fietsentaxi's, mechaniciens, beddenmakers, houtbewerkers, bloemenverkoopsters, ... Het liet een enorme indruk op me na! Ik kan er maar niet over zwijgen!
Onze dag Kusawo eindige een uurtje geleden, na afgezet te zijn geweest door een minibusje. Maar in mijn hoofd zie ik nog alle kleurrijke beelden en plaatjes, reuk ik nog alle geuren, beleef ik alles nog eens opnieuw en ik besef: dit laat me niet meer los! Afrika omarmt me, omhelst me! Ik word er een beetje filosofisch van! :D
En je gelooft het of niet maar op de radio, hier in het internetcafe, speelt het liedje "Oh happy day"! Als dat mijn gevoel niet bevestigt!
Heel veel liefs van een gelukkige Lien! x
Abonneren op:
Posts (Atom)