Koekoek!
Met nog een beetje zand in mijn ogen van Manneke Maan, vlug nog een klein berichtje voor jullie!Er zijn ondertussen al weer 2 nachten voorbij. En wat voor nachten: draaien, draaien, draaien. Geen minuutje pauze. De babyboom is de echte realiteit. Ik deed 8 bevallingen op 2 nachten: een record. En daarvan was de helft zonder begeleiding! Waw, als dat geen goed gevoel geeft! Ook de mama's lijken ons steeds meer te rekenen bij het vroedvrouwenteam: wat enkele oegandeze woordjes toch niet kunnen doen! Er riep zelf iemand de hele tijd: 'Mzungu, come here!' en dan wilde ze ook echt niemand anders... Het leek wel een privepatiente!
Mijn eerste nacht mocht ik ook assisteren bij een keizersnede en de begeleidende vroedvrouw vertelde me dat ik een Oegandeze naam nodig had. Met het volledige operatieteam begonnen ze hard te discussieren welke naam nu wel het beste bij me past. Na 10 minuten viel het verdict: ik zou voortaan naar de naam 'Naiga' luisteren. Naiga, een Luganda-naam die toch nog niet zo bekend in de oren klinkt, maar die ik steeds meer herken. Wat het betekent, weten ze zelf niet, maar ze vonden het bij me passen en dat was voldoende... Die gekke Oegandezen!
Vannacht deelden we ook onze Belgische pralines uit. We konden rekenen op enthousiast gejuich van het hele team van vroedvrouwen en dokters! Iedereen reikte gretig zijn hand uit naar dat kleine doosje en nam heel voorzichtig een klein hapje van een praline. Overal pretoogjes verzekerd! De 1 vond de witte chocolade smaken naar kaas, de ander vond de pure chocolade lijken op een verrotte patat, nog een ander vond het 'delicious',... Het was puur genieten voor ons om al die verschillende reacties te observeren. Uiteindelijk moesten we hen ook uitleggen dat er 3 soorten chocolade bestaan, wat marsepein is: ja, de belgische chocolade is hier toch niet zo bekend in Oeganda! Maar daarom zeker niet minder geliefd!
Vannacht onze laatste nacht op de labour ward, hopelijk met terug evenveel bevallingen als de vorige nachten! (Of misschien zelfs meer! Kan ik mijn record verbreken!)
Sylvia, 1 van de vroedvrouwen, nodigde ons uit om morgenochtend, na onze nacht samen, naar haar huisje te gaan en samen een typische oegandeze maaltijd klaar te maken. Hoofdgerecht: matoke, beans, rice en veeeel kruiden en zout. Dessert: oegandeze pannenkoekjes. Het wordt smullen!! Voor de liefhebbers: ik probeer het recept te onthouden om in Belgie nog eens uit te proberen!
Zo, mijn tijd is bijna op!
Heel erg bedankt voor alle jullie lieve reacties, mailtjes, smsjes, ... Het doet deugd zoveel van het Belgenland te horen! Kan ik weer een beetje meer meedraaien als ik terugben! :)
Heel veel liefs en dikke zoen!
Naiga x
maandag 14 september 2009
zaterdag 12 september 2009
Gezellige drukte op de labour ward!
Hallo!
Ik begin waar ik in mijn vorig bericht eindigde: het zwembad. En wat voor 1! Een luxueus zwembad in het nog luxere Sheraton hotel met ligzetels onder palmboomparasols, een heerlijk warme douche, een voorverwarmde handdoek: het was echt onstpannend en zo verkwikkend om er weer helemaal tegenaan te kunnen! Wat een beetje luxe toch af en toe kan doen!
Ondertussen zijn we al weer enkele stagedagen verder en ik merk dat ik het steeds leuker vind! De aanpassing heb ik zo goed als kwaad doorstaan en ik geniet er nu echt van om samen met de oegandeze vroedvrouwen te werken en zoveel mogelijk vrouwen te helpen met de pijn te verdragen, te bevallen, ... Gisteren was het een gezellige drukte op de labour ward en heb ik weer heel wat nieuwe dingen meegemaakt! Ik assisteerde met een tweelingbevalling: waw! Het is toch wel iets speciaals! Het eerste was een stuitje dus ook dat was nieuw, maar alles verliep vlot en de kindjes waren echt om op te eten! Ik heb er dan ook nog heel lang naar zitten kijken: het blijft een wonder, dat geboren worden! Ik hielp ook een mama met HIV. In het begin was ik een beetje ongerust maar met mijn laserbril (hilarisch zicht!), drie paar handschoenen, botten en een schort is er maar een heel kleine kans dat je besmet wordt. Ik begeleidde haar dan ook als alle andere vrouwen want daar heeft ze evenveel recht op, ook al zijn niet alle vroedvrouwen hiermee akkoord... Blijkbaar was de vrouw dit niet gewoon want ze zei wel 1000 keer bedankt en 'God bless you!' en 'you are so nice' en ik kreeg zelf 2000 shilling... Eerst weigerde ik maar ik heb al geleerd dat je dat best niet teveel doet in Afrika dus ik hou dat sommetje nu voor een mama die het wat minder breed heeft. Ook gisteren terug een doodgeboorte... Heel onverwachts en ik had die mama zo intens begeleid, dat het je toch wel diep raakt... Gelukkig leer je hier snel relativeren en is er genoeg werk voor de boeg dat je er gewoonweg niet de hele tijd aan kunt denken... Aan het einde van onze 'Late Duty' werd er ook een blank jongentje geboren. Het lijkt voor ons heel gewoon maar het deed toch raar om terug een blanke baby te zien. Het was zelfs even wennen: stel je voor! Het grappige was wel dat alle vroedvrouwen rond de baby kwamen staan en het bekeken alsof die 'mzungu' van een andere planeet kwam. De roddelverhalen gingen van start, aangezien de mama een afrikaanse was en ze officieel getrouwd was met een afrikaan... Ook met de elektriciteit gaat het niet altijd even goed: gisteren viel die opnieuw enkele keren uit en moet je je redden op het gevoel, want pikkedonker is het wel! Gelukkig was ik net geen bevalling aan het doen! :p
Vanavond beginnen we terug met onze nachten: hopelijk weer heel wat gezonde mama's en kindjes! Ik kijk er al naar uit!
Toch nog even dit: enkele dagen geleden zijn er ook rellen uitgebroken in Kampala... We hoorden geweerschoten en zagen in de verte brandhaarden... En het is nog steeds niet helemaal rustig... Blijkbaar heeft het te maken met koningsgezinden die in opstand kwamen omdat de kabaka geen toegang kreeg om Kampala te bezoeken. De politie probeerde in te grijpen maar zonder al te veel resultaat: brandhaarden, enkele doden, winkelplunderingen,... We contacteerden al de ambassade en die blijven ons op de hooogte houden. Voorlopig blijven we uit het centrum van Kampala en in het ziekenhuis, waar ons toch wel veiligheid is gegarandeerd! Hopelijk kunnen we snel weer als vrije vogeltjes door oeganda trippelen!
Zo, dat was dat en we blijven verder genieten van ons afrikaanse leventje!
Heel veel liefs! x
P.S. Ik ben helemaal geslaagd voor mijn herexamens en mag dus over naar het derde jaar vroedkunde! Joepie!!
Ooh, en het is eindelijk gelukt om enkele fotootjes op de blog te zetten. Het zijn er maar enkele maar het gaat hier zooo traag dat het niet gemakkelijk is om er veel foto's op te zetten. Geniet van de afrikaanse sfeer en ons huisje!
Ik begin waar ik in mijn vorig bericht eindigde: het zwembad. En wat voor 1! Een luxueus zwembad in het nog luxere Sheraton hotel met ligzetels onder palmboomparasols, een heerlijk warme douche, een voorverwarmde handdoek: het was echt onstpannend en zo verkwikkend om er weer helemaal tegenaan te kunnen! Wat een beetje luxe toch af en toe kan doen!
Ondertussen zijn we al weer enkele stagedagen verder en ik merk dat ik het steeds leuker vind! De aanpassing heb ik zo goed als kwaad doorstaan en ik geniet er nu echt van om samen met de oegandeze vroedvrouwen te werken en zoveel mogelijk vrouwen te helpen met de pijn te verdragen, te bevallen, ... Gisteren was het een gezellige drukte op de labour ward en heb ik weer heel wat nieuwe dingen meegemaakt! Ik assisteerde met een tweelingbevalling: waw! Het is toch wel iets speciaals! Het eerste was een stuitje dus ook dat was nieuw, maar alles verliep vlot en de kindjes waren echt om op te eten! Ik heb er dan ook nog heel lang naar zitten kijken: het blijft een wonder, dat geboren worden! Ik hielp ook een mama met HIV. In het begin was ik een beetje ongerust maar met mijn laserbril (hilarisch zicht!), drie paar handschoenen, botten en een schort is er maar een heel kleine kans dat je besmet wordt. Ik begeleidde haar dan ook als alle andere vrouwen want daar heeft ze evenveel recht op, ook al zijn niet alle vroedvrouwen hiermee akkoord... Blijkbaar was de vrouw dit niet gewoon want ze zei wel 1000 keer bedankt en 'God bless you!' en 'you are so nice' en ik kreeg zelf 2000 shilling... Eerst weigerde ik maar ik heb al geleerd dat je dat best niet teveel doet in Afrika dus ik hou dat sommetje nu voor een mama die het wat minder breed heeft. Ook gisteren terug een doodgeboorte... Heel onverwachts en ik had die mama zo intens begeleid, dat het je toch wel diep raakt... Gelukkig leer je hier snel relativeren en is er genoeg werk voor de boeg dat je er gewoonweg niet de hele tijd aan kunt denken... Aan het einde van onze 'Late Duty' werd er ook een blank jongentje geboren. Het lijkt voor ons heel gewoon maar het deed toch raar om terug een blanke baby te zien. Het was zelfs even wennen: stel je voor! Het grappige was wel dat alle vroedvrouwen rond de baby kwamen staan en het bekeken alsof die 'mzungu' van een andere planeet kwam. De roddelverhalen gingen van start, aangezien de mama een afrikaanse was en ze officieel getrouwd was met een afrikaan... Ook met de elektriciteit gaat het niet altijd even goed: gisteren viel die opnieuw enkele keren uit en moet je je redden op het gevoel, want pikkedonker is het wel! Gelukkig was ik net geen bevalling aan het doen! :p
Vanavond beginnen we terug met onze nachten: hopelijk weer heel wat gezonde mama's en kindjes! Ik kijk er al naar uit!
Toch nog even dit: enkele dagen geleden zijn er ook rellen uitgebroken in Kampala... We hoorden geweerschoten en zagen in de verte brandhaarden... En het is nog steeds niet helemaal rustig... Blijkbaar heeft het te maken met koningsgezinden die in opstand kwamen omdat de kabaka geen toegang kreeg om Kampala te bezoeken. De politie probeerde in te grijpen maar zonder al te veel resultaat: brandhaarden, enkele doden, winkelplunderingen,... We contacteerden al de ambassade en die blijven ons op de hooogte houden. Voorlopig blijven we uit het centrum van Kampala en in het ziekenhuis, waar ons toch wel veiligheid is gegarandeerd! Hopelijk kunnen we snel weer als vrije vogeltjes door oeganda trippelen!
Zo, dat was dat en we blijven verder genieten van ons afrikaanse leventje!
Heel veel liefs! x
P.S. Ik ben helemaal geslaagd voor mijn herexamens en mag dus over naar het derde jaar vroedkunde! Joepie!!
Ooh, en het is eindelijk gelukt om enkele fotootjes op de blog te zetten. Het zijn er maar enkele maar het gaat hier zooo traag dat het niet gemakkelijk is om er veel foto's op te zetten. Geniet van de afrikaanse sfeer en ons huisje!
woensdag 9 september 2009
Syndika syndika njo!
Hoi!
Na enkele daagjes storm en helse regebuien is er nu terug elektriciteit en dus ook terug internet. Ik kan jullie ondertussen al heel wat nieuws vertellen!
De eerste dagen stage zitten erop: 63 uren in 5 dagen werken... Het is zowel fysisch als vooral psychisch heel zwaar. Het zijn heel lange dagen/nachten en de vermoeidheid en emoties slaan dan al eens sneller toe. Het is niet altijd even gemakkelijk om de traantjes te bedwingen... De situaties zijn soms zo schrijnend en zo verschillend met die in Belgie... Drie doodgeboren kindjes ( waaronder eentje die ik zelf hielp bevallen), 2 reanimaties, een stuitbevalling, 2 schouderdystocies, placentaloslating: het blijft in de kleren plakken! Mama's worden in een hokje van 4 vierkante meter gepropt en af en toe wordt er eens onderzocht hoeveel ontsluiting er te voelen is en hoe het met de baby gaat. De hygiene is soms ook ver te zoeken. Al doen ze wel echt hun best. Maar elk bed met dezelfde doek afwassen, vuilnis op de grond smijten en 1 emmer voor 30 placenta's: dan wordt het toch wel heel snel onhygienisch... Soms ben ik echt een beetje vies van mezelf, na een dagje stage... De vroedvrouwen zijn ook heel hard naar de vrouwen toe: geen medelijden, persen zul je! Ze roepen dan ook om ter luidst "Syndika syndika!" (Persen!)
Maar langs de andere kant krijg je ook zoveel dankbaarheid terug van de mama's en ook met de vroedvrouwen krijgen we een steeds betere band! We zijn al eens uitgenodigd om te gaan eten, om samen dingen te gaan bezoeken, om te gaan 'shoppen' in Kampala. Ze zijn echt gastvrij en supervriendelijk!
En ik merk ook, dat ik ondanks die materiele en technische tekorten, al heel wat heb bijgeleerd! Ik deed in die 5 dagen 9 bevallingen en het lukt me steeds beter. Gisteren kreeg ik zelf de kans om zonder begeleidende vroedvrouw een bevalling helemaal zelf te doen, zelfs het hechten vertrouwden me ze toe ! Het lukte en de Oegandeze vroedvrouwen feliciteerden me hartelijk: zoiets doet deugd! Ook het hechten, vaginale touchers, luisteren naar de harttoontjes met een gehoorbuis krijg ik steeds beter onder de knie! Ik wordt steeds een stukje meer vroedvrouw!!
Echt veel vrije tijd kregen we dus nog niet maar enkele dagen geleden riskeerden we ons om alleen ( dus zonder Sister Janet) naar Kampala te gaan en inkopen te doen. Wonder boven wonder vonden we zonder al teveel problemen de weg terug die ons naar de kleurrijke marktjes en supermarkets bracht! Het was opnieuw een groot avontuur om zonder al te veel kleerscheuren (en vooral portemonneescheuren) ons een weg te banen door de groenten- en fruitmarkt. Iedereen spreekt je aan en probeert iets te verkopen en dan maar prijzen vergelijken, afdwingen, ... Ik kreeg zelf bijna een huwelijksaanzoek! :p En we vingen zelf een blik op van de Kabaka (koning) van de Baganda-stam! Opstopping in Kampala verzekerd!
Straks gaan we zwemmen om alle stress wat los te laten: Hakuna Matata!
Ik geniet volop verder en hoop nog heel wat kleine zwartjes op de wereld te helpen want het geeft je toch telkens terug een boost om verder te doen met wat je graag doet!!
Heel veel liefs!!
P.S. Mijn gsm-nummer in Oeganda is: +256 784 99 77 63
En foto's probeer ik zo snel mogelijk erop te zetten zodat jullie een beetje kunnen zien hoe het hier in zijn gang gaat!
Na enkele daagjes storm en helse regebuien is er nu terug elektriciteit en dus ook terug internet. Ik kan jullie ondertussen al heel wat nieuws vertellen!
De eerste dagen stage zitten erop: 63 uren in 5 dagen werken... Het is zowel fysisch als vooral psychisch heel zwaar. Het zijn heel lange dagen/nachten en de vermoeidheid en emoties slaan dan al eens sneller toe. Het is niet altijd even gemakkelijk om de traantjes te bedwingen... De situaties zijn soms zo schrijnend en zo verschillend met die in Belgie... Drie doodgeboren kindjes ( waaronder eentje die ik zelf hielp bevallen), 2 reanimaties, een stuitbevalling, 2 schouderdystocies, placentaloslating: het blijft in de kleren plakken! Mama's worden in een hokje van 4 vierkante meter gepropt en af en toe wordt er eens onderzocht hoeveel ontsluiting er te voelen is en hoe het met de baby gaat. De hygiene is soms ook ver te zoeken. Al doen ze wel echt hun best. Maar elk bed met dezelfde doek afwassen, vuilnis op de grond smijten en 1 emmer voor 30 placenta's: dan wordt het toch wel heel snel onhygienisch... Soms ben ik echt een beetje vies van mezelf, na een dagje stage... De vroedvrouwen zijn ook heel hard naar de vrouwen toe: geen medelijden, persen zul je! Ze roepen dan ook om ter luidst "Syndika syndika!" (Persen!)
Maar langs de andere kant krijg je ook zoveel dankbaarheid terug van de mama's en ook met de vroedvrouwen krijgen we een steeds betere band! We zijn al eens uitgenodigd om te gaan eten, om samen dingen te gaan bezoeken, om te gaan 'shoppen' in Kampala. Ze zijn echt gastvrij en supervriendelijk!
En ik merk ook, dat ik ondanks die materiele en technische tekorten, al heel wat heb bijgeleerd! Ik deed in die 5 dagen 9 bevallingen en het lukt me steeds beter. Gisteren kreeg ik zelf de kans om zonder begeleidende vroedvrouw een bevalling helemaal zelf te doen, zelfs het hechten vertrouwden me ze toe ! Het lukte en de Oegandeze vroedvrouwen feliciteerden me hartelijk: zoiets doet deugd! Ook het hechten, vaginale touchers, luisteren naar de harttoontjes met een gehoorbuis krijg ik steeds beter onder de knie! Ik wordt steeds een stukje meer vroedvrouw!!
Echt veel vrije tijd kregen we dus nog niet maar enkele dagen geleden riskeerden we ons om alleen ( dus zonder Sister Janet) naar Kampala te gaan en inkopen te doen. Wonder boven wonder vonden we zonder al teveel problemen de weg terug die ons naar de kleurrijke marktjes en supermarkets bracht! Het was opnieuw een groot avontuur om zonder al te veel kleerscheuren (en vooral portemonneescheuren) ons een weg te banen door de groenten- en fruitmarkt. Iedereen spreekt je aan en probeert iets te verkopen en dan maar prijzen vergelijken, afdwingen, ... Ik kreeg zelf bijna een huwelijksaanzoek! :p En we vingen zelf een blik op van de Kabaka (koning) van de Baganda-stam! Opstopping in Kampala verzekerd!
Straks gaan we zwemmen om alle stress wat los te laten: Hakuna Matata!
Ik geniet volop verder en hoop nog heel wat kleine zwartjes op de wereld te helpen want het geeft je toch telkens terug een boost om verder te doen met wat je graag doet!!
Heel veel liefs!!
P.S. Mijn gsm-nummer in Oeganda is: +256 784 99 77 63
En foto's probeer ik zo snel mogelijk erop te zetten zodat jullie een beetje kunnen zien hoe het hier in zijn gang gaat!
donderdag 3 september 2009
Bijna stage!
Jambo!
Terwijl ik nog enkele minuten over heb op het internet, vlug een berichtje.
Mijn eerste nacht in Rubaga Hospital zit erop. Zalig geslapen onder mijn muskietennet met op de achtergrond het getsjirp van de krekels, het geroekoe van vreemde vogels en het af en toe piepen van de verschillende gates die het ziekenhuis rijk is. Om 6u werden we gewekt door de stem van de imam die over heel Kampala reikte. Om 7u sloegen de klokken van de kathedraal en de kapel bij het ziekenhuisdomein voor alle christenen op te roepen. Marieke en ik besloten dan ook om de dag vroeg te starten, aangezien we toch om 8u werden verwacht door de hele ziekenhuiscrew. Eerst een zingend gebed: waw! Die Afrikanen kunnen zingen: het was echt een scene uit sister act! Heel spontaan tussenstukjes, andere stemmen, klappen, dansen! Das pas leuk bidden! En daarna werden we ingewijd: kleine voorstelling en heel veel gelach en geklap. Het geeft je een grote zelfzekerheidboost te weten dat iedereen heel blij is dat wij hier zijn!
Omdat de rondleiding gisteren een beetje kort was, kregen we vandaag een extra grote rondleiding en heel wat info over de geschiedenis van de oegandezen en hoe het volk in elkaar zit. Leuk om te weten en het Rubaga Hospital lijkt wel een beetje op het uz! Zo groot en zoveel verschillende gebouwen!
Straks gaan we nog even naar het centrum van Kampala om enkele ingredienten te halen, zodat we genoeg vooraad hebben om de komende dagen door te komen want morgen begint het echte werk. We starten op de labour ward met gemiddeld 50 bevallingen per dag en het schijnt dat er deze maanden een echte babyboom heerst over Kampala! Stilzitten zal het dus niet worden! Kvind het wel beetje spannend: hoe gaan de mensen reageren? Hoe zit het werk in elkaar? Zoveel vragen maar waarschijnlijk zal ik niet lang op het antwoord moeten wachten!
Ik verlang al om me als een echte vroedvrouw in de verloskamer te wanen!
Mijn tijd is op! Dus ik moet ervan door!
Heel veel liefs! x
Terwijl ik nog enkele minuten over heb op het internet, vlug een berichtje.
Mijn eerste nacht in Rubaga Hospital zit erop. Zalig geslapen onder mijn muskietennet met op de achtergrond het getsjirp van de krekels, het geroekoe van vreemde vogels en het af en toe piepen van de verschillende gates die het ziekenhuis rijk is. Om 6u werden we gewekt door de stem van de imam die over heel Kampala reikte. Om 7u sloegen de klokken van de kathedraal en de kapel bij het ziekenhuisdomein voor alle christenen op te roepen. Marieke en ik besloten dan ook om de dag vroeg te starten, aangezien we toch om 8u werden verwacht door de hele ziekenhuiscrew. Eerst een zingend gebed: waw! Die Afrikanen kunnen zingen: het was echt een scene uit sister act! Heel spontaan tussenstukjes, andere stemmen, klappen, dansen! Das pas leuk bidden! En daarna werden we ingewijd: kleine voorstelling en heel veel gelach en geklap. Het geeft je een grote zelfzekerheidboost te weten dat iedereen heel blij is dat wij hier zijn!
Omdat de rondleiding gisteren een beetje kort was, kregen we vandaag een extra grote rondleiding en heel wat info over de geschiedenis van de oegandezen en hoe het volk in elkaar zit. Leuk om te weten en het Rubaga Hospital lijkt wel een beetje op het uz! Zo groot en zoveel verschillende gebouwen!
Straks gaan we nog even naar het centrum van Kampala om enkele ingredienten te halen, zodat we genoeg vooraad hebben om de komende dagen door te komen want morgen begint het echte werk. We starten op de labour ward met gemiddeld 50 bevallingen per dag en het schijnt dat er deze maanden een echte babyboom heerst over Kampala! Stilzitten zal het dus niet worden! Kvind het wel beetje spannend: hoe gaan de mensen reageren? Hoe zit het werk in elkaar? Zoveel vragen maar waarschijnlijk zal ik niet lang op het antwoord moeten wachten!
Ik verlang al om me als een echte vroedvrouw in de verloskamer te wanen!
Mijn tijd is op! Dus ik moet ervan door!
Heel veel liefs! x
woensdag 2 september 2009
My first two days in oeganda
Ik kom net terug van de township van Kampala en heb even de tijd om de voorbije 48u uit de doeken te doen. Ik probeer het kort te houden maar het wordt niet simpel want er is zooooveel te vertellen! De geuren, de kleuren, de mensen, de markten, de propvolle minibusjes, de boda boda's (mototaxi's), ... Ik heb er maar 1 woord voor en dat is: wauw! Ik hou er nu al van!
De vlucht verliep vlot: het vliegtuig zat niet helemaal vol dus we hadden 4 zetels voor ons tweeen, wat het toch een heel stuk comfortabelder maakte! Om 22u zetten we voet aan wal op oegandese bodem waar onze valiezen ons hartelijk en volledig opwachtten! (En ook die Afrikaan die mee opstapte op de trein in Menen vond het overweldigend te weten dat ook Entebbe voor mij de eindbestemming was!)
Op de luchthaven wachtte een heel vriendelijke jonge Afrikaan Max ons op. We werden als God in Frankrijk ontvangen met Afrikaanse spaghetti, mangosap, een heuse babbelwaterval van de vrouw des huizes en het allerbelangrijkste: een bed. Algauw waanden mijn gedachten in dromen over wat nog komen zou!
Vanmorgen, na een geweldige rit over 40 km Afrikaanse wegen waar elke meter gras/aarde bezet werd door een kleurrijk kraampje en nog meer kleurrijke houders, werden we verwelkomd door Sister Janet, de enige blanke zuster van het hele ziekenhuiscomplex. We kregen de sleutels van ons dakappartement (die heel goed te doen is) en een rondleiding. Starende nieuwsgierige blikken van de patienten, vriendelijke ogen van de verpleegsters. Het is even wennen maar we hopen ons hier rap thuis te voelen!
Na een Oegandese maaltijd te hebben verorberd, namen Marieke en ik, samen met Sister Janet een propvol minibusje-taxi naar het echte centrum. Alleen al de busrit is een heel avontuur: het wegdek vol bulten en putten, het verkeer propvol! Je riskeert je leven als je te voet gaat! Toch stonden we een halfuurtje later met onze blanke voeten tussen al de zwartjes. Mzungu, how are you? What's your name? We warenn een heuse bezienswaardigheid! Zeker na een markt te hebben bezocht om de eerste Afrikaanse ingredienten te kopen, was ik heel erg onder de indruk! Zoooveel volk, zoooveel propvolle kraampjes: alles tolde in mijn hoofd maar tegelijkertijd was het contact met de mensen zo hartverwarmend en het afdingen gaat me nog goed af! :)
Het was vandaag 1 van die dagen die je niet snel vergeet en die nog zo lang blijft nazinderen maar ik heb er enorm van genoten!
Ik probeer snel nieuw nieuws te brengen!
Heel veel liefs! x
P.S. Ik heb al een nieuw oegandees nummer maar vergat de kaart en hier is het +1 uur.
De vlucht verliep vlot: het vliegtuig zat niet helemaal vol dus we hadden 4 zetels voor ons tweeen, wat het toch een heel stuk comfortabelder maakte! Om 22u zetten we voet aan wal op oegandese bodem waar onze valiezen ons hartelijk en volledig opwachtten! (En ook die Afrikaan die mee opstapte op de trein in Menen vond het overweldigend te weten dat ook Entebbe voor mij de eindbestemming was!)
Op de luchthaven wachtte een heel vriendelijke jonge Afrikaan Max ons op. We werden als God in Frankrijk ontvangen met Afrikaanse spaghetti, mangosap, een heuse babbelwaterval van de vrouw des huizes en het allerbelangrijkste: een bed. Algauw waanden mijn gedachten in dromen over wat nog komen zou!
Vanmorgen, na een geweldige rit over 40 km Afrikaanse wegen waar elke meter gras/aarde bezet werd door een kleurrijk kraampje en nog meer kleurrijke houders, werden we verwelkomd door Sister Janet, de enige blanke zuster van het hele ziekenhuiscomplex. We kregen de sleutels van ons dakappartement (die heel goed te doen is) en een rondleiding. Starende nieuwsgierige blikken van de patienten, vriendelijke ogen van de verpleegsters. Het is even wennen maar we hopen ons hier rap thuis te voelen!
Na een Oegandese maaltijd te hebben verorberd, namen Marieke en ik, samen met Sister Janet een propvol minibusje-taxi naar het echte centrum. Alleen al de busrit is een heel avontuur: het wegdek vol bulten en putten, het verkeer propvol! Je riskeert je leven als je te voet gaat! Toch stonden we een halfuurtje later met onze blanke voeten tussen al de zwartjes. Mzungu, how are you? What's your name? We warenn een heuse bezienswaardigheid! Zeker na een markt te hebben bezocht om de eerste Afrikaanse ingredienten te kopen, was ik heel erg onder de indruk! Zoooveel volk, zoooveel propvolle kraampjes: alles tolde in mijn hoofd maar tegelijkertijd was het contact met de mensen zo hartverwarmend en het afdingen gaat me nog goed af! :)
Het was vandaag 1 van die dagen die je niet snel vergeet en die nog zo lang blijft nazinderen maar ik heb er enorm van genoten!
Ik probeer snel nieuw nieuws te brengen!
Heel veel liefs! x
P.S. Ik heb al een nieuw oegandees nummer maar vergat de kaart en hier is het +1 uur.
maandag 31 augustus 2009
Vertrekkensklaar!
Hoi hoi!
Waarschijnlijk is dit mijn laatste berichtje vanuit ons Belgenland want morgen vertrek ik! Reiskriebels maken zich meester, ontdekkingen staan op me te wachten en ook het afscheid loert om de hoek. Mijn torenhoge trekrugzak van 23 kg staat klaar en ook een sportzak vol medisch materiaal staat op het vliegtuig te wachten. Net niet teveel kilo's om het vliegtuig op te mogen en net genoeg gerief om die 2 maanden Oeganda door te komen. Het was geen gemakkelijke opgave maar het is me gelukt en ik mag dus morgen het vliegtuig op om 10u40. Na een tussenstop in Rwanda (Kigali), komen we aan in Entebbe om 21u40. Een reis van 11 uren. Mijn reisgidsen zitten ongeduldig te wachten om op het vliegtuig gelezen te worden en ook mijn ipod is helemaal opgeladen om me 11 uur te vergezellen met muziek. Het wordt een spannend uitkijken naar Oeganda vanuit de lucht, om even later met beide voeten op Oegandese bodem te treden! Ik kijk er alvast heel erg naar uit!
Ik probeer jullie zo snel mogelijk op de hoogte te brengen van het Afrikaanse ritme en mijn Oegandese avonturen!
Tot dan! x
P.S. Bedankt aan iedereen voor de mooie wensen en geschenkjes! Foto's van het kleine maar gezellige afscheidsfeestje vindt je op de link hiernaast!
Waarschijnlijk is dit mijn laatste berichtje vanuit ons Belgenland want morgen vertrek ik! Reiskriebels maken zich meester, ontdekkingen staan op me te wachten en ook het afscheid loert om de hoek. Mijn torenhoge trekrugzak van 23 kg staat klaar en ook een sportzak vol medisch materiaal staat op het vliegtuig te wachten. Net niet teveel kilo's om het vliegtuig op te mogen en net genoeg gerief om die 2 maanden Oeganda door te komen. Het was geen gemakkelijke opgave maar het is me gelukt en ik mag dus morgen het vliegtuig op om 10u40. Na een tussenstop in Rwanda (Kigali), komen we aan in Entebbe om 21u40. Een reis van 11 uren. Mijn reisgidsen zitten ongeduldig te wachten om op het vliegtuig gelezen te worden en ook mijn ipod is helemaal opgeladen om me 11 uur te vergezellen met muziek. Het wordt een spannend uitkijken naar Oeganda vanuit de lucht, om even later met beide voeten op Oegandese bodem te treden! Ik kijk er alvast heel erg naar uit!
Ik probeer jullie zo snel mogelijk op de hoogte te brengen van het Afrikaanse ritme en mijn Oegandese avonturen!
Tot dan! x
P.S. Bedankt aan iedereen voor de mooie wensen en geschenkjes! Foto's van het kleine maar gezellige afscheidsfeestje vindt je op de link hiernaast!
zaterdag 22 augustus 2009
Nog 9 dagen!
Nog 9 dagen! Nog 9 dagen en het grote avontuur begint!
Ikzelf kan het nog steeds niet geloven. Het lijkt zo onwerkelijk! Zo lang heb ik hier naar verlangd, zo lang heb ik hierover gedroomd, zoveel verhalen heb ik gehoord en over 9 dagen mag ik het allemaal zelf van dichtbij meemaken! Als ik geen gelukzak ben!!
Ik startte vanmorgen met mijn malariapillen. Nog een teken dat het steeds dichterbij komt. En ook de voorbereidingen worden steeds concreter. Het medisch materiaal staat al klaar, onze EHBO-set wacht ongeduldig op vertrek samen met de spulletjes voor de Oegandezen, mijn lijstje met benodigheden staat roodgloeiend en telkens ik een kruisje mag zetten op dat lijstje, kan ik het niet laten om even te glimlachen. Het echte valiezenwerk begint wel pas donderdag. Eerst heb ik nog mijn laatste herexamen af te werken. Een beetje stress in vergelijking met de gezonde spanning die ik voor Oeganda voel!
Oeganda... Waarschijnlijk een land dat voor jullie totaal onbekend is, net zoals dat het nu nog voor mij is. Ook al heb ik er heel wat over gelezen, ik zal er toch heeel veel (zo niet alles) te ontdekken hebben! De eerste 6 weken blijven we in de hoofdstad Kampala om het Rubaga Hospital onveilig te maken. Waarschijnlijk zullen we daar vooral op het verloskwartier tewerk gesteld worden. Daarna trekken we iets meer naar het Westen, naar Ibanda. Een kleiner stadje, een brousse-hospitaaltje. Daar slapen we bij de nonnetjes en zullen we ook, naast het verloskwartier, raadplegingen doen. Info geven aan de zwangere vrouwen, prenatale consultaties, baby's wegen en opvolgen, vaccinaties toedienen, ... Helemaal het vroedvrouwwerk dus! :)
En nu is het tijd om nog even door te blokken!
Je hoort nog van me!
Doei! x
Ikzelf kan het nog steeds niet geloven. Het lijkt zo onwerkelijk! Zo lang heb ik hier naar verlangd, zo lang heb ik hierover gedroomd, zoveel verhalen heb ik gehoord en over 9 dagen mag ik het allemaal zelf van dichtbij meemaken! Als ik geen gelukzak ben!!
Ik startte vanmorgen met mijn malariapillen. Nog een teken dat het steeds dichterbij komt. En ook de voorbereidingen worden steeds concreter. Het medisch materiaal staat al klaar, onze EHBO-set wacht ongeduldig op vertrek samen met de spulletjes voor de Oegandezen, mijn lijstje met benodigheden staat roodgloeiend en telkens ik een kruisje mag zetten op dat lijstje, kan ik het niet laten om even te glimlachen. Het echte valiezenwerk begint wel pas donderdag. Eerst heb ik nog mijn laatste herexamen af te werken. Een beetje stress in vergelijking met de gezonde spanning die ik voor Oeganda voel!
Oeganda... Waarschijnlijk een land dat voor jullie totaal onbekend is, net zoals dat het nu nog voor mij is. Ook al heb ik er heel wat over gelezen, ik zal er toch heeel veel (zo niet alles) te ontdekken hebben! De eerste 6 weken blijven we in de hoofdstad Kampala om het Rubaga Hospital onveilig te maken. Waarschijnlijk zullen we daar vooral op het verloskwartier tewerk gesteld worden. Daarna trekken we iets meer naar het Westen, naar Ibanda. Een kleiner stadje, een brousse-hospitaaltje. Daar slapen we bij de nonnetjes en zullen we ook, naast het verloskwartier, raadplegingen doen. Info geven aan de zwangere vrouwen, prenatale consultaties, baby's wegen en opvolgen, vaccinaties toedienen, ... Helemaal het vroedvrouwwerk dus! :)
En nu is het tijd om nog even door te blokken!
Je hoort nog van me!
Doei! x
Abonneren op:
Posts (Atom)