Maand twee vloog voorbij!

Hoj lieve vrienden,

Het is alweer veel te lang geleden dat ik nog iets van me liet horen... Sorry! Hou jullie dus maar vast want het wordt een grote boterham - ook al moet ik toch eens goed schrapen in mijn geheugen.

Ik beëindigde mijn verhaal juist voor ik naar Lake Albert vertrok, samen met Eva en Niklas - 2 Duitse vrijwilligers. Zoals verwacht was het een prachtige driedaagse! Gebruikmakend van het openbaar vervoer - lees: een propvol minibusje die tweemaal platte band had - trokken we door de Rwenzori Mountains en door Semliki Forest Reserve naar Ntoroko, een vissersdorpje aan de oevers van Lake Albert. Bij toeval ontmoetten we Patrick, de eigenaar van de UWA campsite, die ons meenam op een ‘nature walk’ langs de prachtige oevers van het Lake Albert en door het droge savanne achterland van de Rift Valley. We bewonderden een grote variëteit aan vogels, een krokodil, antilopes, aapjes en zelfs een nijlpaardvoetafdruk. Ook de plaatselijke bevolking was, zowel op het water als op het land, van de partij en ook nu weer konden we geen stap verzetten zonder achterna geroepen te worden door de kindjes van het dorp. Eén van Patricks banda’s – die snikheet bleken te zijn – zou onze slaapplaats voor de volgende nacht worden. De volgende morgen stonden we paraat om ons op het water te begeven. De drie mzungu’s die gebruik zouden maken van het plaatselijke ‘taxi-vissersbootje’ was de grootste attractie van de dag. Algauw stond half Ntoroko te supporteren terwijl wij – door het water – in de overbeladen boot klauterden. Het was een fantastische tocht! Langs de ene kant had je oneindig zicht op Lake Albert en de grens met Congo aan de horizon, aan de andere kant steeg het Rwenzori gebergte op met kleine dorpjes op de voorgrond. Een beetje moe maar voldaan kwamen we aan in Bugoma, een piepklein dorpje die op geen enkele kaart terug te vinden is. Op onze blote voeten volgden we Muhindo – de man die vanuit Ntoroko mee reisde met ons - langs lemen hutjes, geiten en starende inwoners van Bugoma. We overnachtten in het enige hostel van het dorpje – en eveneens de enige plaats waar elektriciteit aanwezig was. De voetbalmatch en de muziek galmden dan ook door het hele dorp waardoor van slapen niet veel in huis kwam… Om 3u ’s morgens kwam Muhindo ons wekken en stonden twee boda’s ons op te wachten om ons naar de taxistopplaats te brengen die ons verder naar Hoima zou voeren – of dat veronderstelden we toch… We werden echter al snel wakker geschud. Na 10 minuten op de moto’s, moesten we afstappen en waren er enkel struikjes, rotsen en vooral veel bergen te zien. Die bergen zouden we moeten beklimmen voor de volgende 2 uur. Met mijn slippers, een rugzak, een koplamp en met een lege maag… Toch bereikten we wonder boven wonder de top! Van daaruit reisden we over glibberige modderwegen verder met een overvolle taxi naar Hoima, om van daaruit een ander minibusje te nemen naar Kagadi en zo naar Fort Portal. We reisden meer dan 7u maar het was prachtig! Ik wou dat ik van ieder beeld een foto kon maken, maar de herinnering heb ik alvast goed opgeslagen in mijn geheugen!


De week daarna verwachtte ik de Belgische groep studenten. Het was een heel blije ontmoeting en ik voelde me direct op mijn gemak bij de twee meisjes – Ine en Charlotte – die mijn nieuwe buren in Virika Hospital zouden worden. Ik nam hen mee naar Fort Portal Town, leidde hen rond in het ziekenhuis en we namen samen de boda naar Lake Saka - één van de vele kratermeren die Fort Portal rijk is - op zondag. En ook al was het voor mij de tweede keer dat ik er heenging, toch blijft het een prachtige omgeving! Ook onze leerkracht Mevr. Goedele Baekelandt kwam op bezoek – samen met Christine, een vriendin-verpleegster. Samen met hen brachten we een bezoekje aan de Tooro Botanical Gardens, hier in Fort Portal. Het was echt leuk! We leerden heel wat bij over de medicinale krachten van planten – dankzij Rudi, de Belgische man die ons gidste door de ‘tuinen’. Ondertussen zijn zij het hier ook al weer een beetje gewoon en het klikt echt goed! We koken samen, kletsen gezellig, lachen heel wat uurtjes af, werken samen voor school, laten onze frustraties de vrije loop, … Ik bof met zo’n buurtjes!

Ondertussen blijven mama’s bevallen, ook al werkte ik de vorige twee weken niet meer op Maternity. Ik nam Antenatal Clinic, de prenatale consultaties, voor mijn rekening: voelen naar de ligging van het kindje, luisteren naar de harttoontjes, vaccineren van mama en baby. Ook outreach hoort bij het werk op de Antenatal clinic. De eerste keer ging ik mee naar SOS kinderdorpen, iets buiten Fort Portal. Zeker 50 kindjes stonden in een rijtje te wachten totdat ze op de weegschaal mochten staan – en voor de kleinere kinderen: in de weegschaal mochten hangen. Daarnaast werd iedereen gecontroleerd op huidinfecties, tandinfecties, tekenen van ondervoeding en kregen de kinderen de nodige vaccinaties. Ik was heel blij om al die kindergezichtjes te zien, maar ook van hun kant waren ze blij om elk om de beurt eens op de schoot van de mzungu te mogen kruipen. De tweede outreach was iets helemaal anders, maar minstens even interessant! We bezochten een basisschool om de kinderen ouder dan 11 jaar te vaccineren tegen tetanus. Alle blauwe uniformpjes stonden – soms bang, soms heel stoer – met hun linkerbovenarm ontbloot te wachten op hun vaccinatie, buiten op het schoolterrein. Er werden drie klassen gevaccineerd maar dit was toch goed voor zo’n 500 kinderen: ik kan het nog steeds niet geloven!

Sinds deze week mag ik ook pediatrie toevoegen aan mijn lijstje. Het is er superdruk, maar ook dit werk doe ik heel graag. De kindjes weten ondertussen wel al dat ik de mzungu-die-mij-altijd-pijn-doet ben, maar het lijkt erop dat ze dit na 10 minuten vergeten zijn als je begint met gekke bekken trekken, kietelen en liedjes zingen.

Ik gaf enkele weken geleden ook mijn eerste les aan de studenten verpleegkunde over de eerste zorgen aan de pasgeborene. Waar ik in het begin nog wat nerveus was, voelde ik me helemaal in mijn nopjes toen ik in mijn rol als leerkracht was verzeild. De studenten reageerden heel enthousiast, zeker toen ik met een quiz eindigde en hen verraste met een beloning voor de winnaars! En ook de workshops voor de vroedvrouwen zijn in volle voorbereiding: laat ons hopen dat ook zij enthousiast reageren!

Misschien herinner je je nog het verhaal van de bevalling van Jennifer, één van de vroedvrouwen van Virika Hospital? Zij woont nu bij haar ouders in – op zo’n 5 uur reizen over glibberige oranje wegen vanuit Fort Portal – om de zorgen voor de kleine spruit wat te verlichten. Ik besliste eind maart om Jennifer een kraambezoekje te brengen. Ik nam terug een matatu naar Kagadi, waar haar broer me stond op te wachten met zijn ‘motorcross-moto’ – niet echt geschikt dus om twee personen op te vervoeren… Toch reden we nog zo’n 15 kilometer over bulten en putten – wees maar zeker dat ik spierpijn had achteraf – richting ‘ten huize Jennifer’, in de middle of nowhere. Ik stond er echt van versteld dat mensen hier konden wonen maar de plaats was prachtig! Ik werd verwelkomd door de hele familie: ouders, broers en zussen, neefjes en nichtjes, tantes en nonkels, grootouders, buren,… Het volk bleef maar toestromen om die mzungu te bezoeken die van her en ver was afgereisd. Ik voelde me er een beetje een attractie maar toch genoot ik ook wel van de sfeer, het gelach, het terugzien van Jennifer en haar dochtertje!

Twee weekends terug nam ik terug een bezoekje aan Queen Elisabeth National Parc , samen met de nog 21 andere Belgische studenten. Het was prachtig – ook al had ik deze plek al eens eerder bezocht! We zagen nijlpaarden, buffels, impala’s, waterbokken, wrattenzwijnen, olifanten, apen, heel veel verschillende vogels en zelfs een luipaard! Ook de omgeving blijft een plaatje om van te genieten, zeker wanneer de zon op of ondergaat! Met ons busje waarvan het dak kon geopend worden en we dus van bovenaf alles konden bewonderen, trokken we heel wat kilometers door het de steppe en savanne van Queen Elisabeth en langs haar krater- en zoutmeren. Ook de boottocht stond op het programma, net zoals de chimpansee trekking in het regenwoud – ook al bleven die verstopt tussen het groen… Twee avonden op rij profiteerden we eens van het luxueuze en heerlijke eten in de poepsjieke Mweya Lodge: hoe eten toch soms kan smaken hé! :) De sfeer in de groep zat ook opperbest, ook al had ik iedereen nog maar in een vlucht ontmoet toen ze hier aankwamen! Het was een weekend die ik niet snel zal vergeten!

Volgend weekend staat het trouwfeest van vroedvrouw Sylvia uit Rubaga Hospital in Kampala op het programma. Ze bestelde al een traditioneel kleed voor me: ik ben eens nieuwsgierig! Maar kijk er alvast heel erg naar uit!

Misschien was het een beetje van de hak op de tak maar nu weten jullie tenminste weer wat ik hier allemaal uitspook!

Heel veel liefs,

Lien x