Mijn weekendje Ibanda

Hallo hallo!

De dag van de verkiezingen zit erop. De uitslag is nog niet bekend, maar het leek er gisteren op dat Museveni het opnieuw ging winnen – met of zonder corruptie…  Het blijft rustig hier en laat ons hopen dat dit ook zo blijft! 

Ondertussen ben ik jullie nog mijn verhaal schuldig van Ibanda, vorig weekend. Zaterdagmorgen was ik al heel vroeg uit de veren. Een boda boda – waarop ik me ondertussen heel comfortabel voel – voerde me tot aan de halte. Ik zou eerst een taxi moeten nemen tot in Kamwenge en daarna overstappen om naar Ibanda verder te reizen. Het leek me op het eerste moment heel comfortabel maar het bleek algauw wat anders te lopen... Er bleven maar mensen toestromen die ook in de wagen stapten. Algauw zaten we met 12 volwassenen en 2 baby’s in een gewone personenwagen… En dan vergeet ik nog te vertellen dat de weg niet geasfalteerd was, vol bulten en putten. Resultaat: heel veel zweet en enkele extra blauwe plekken. Vanuit Kamwenge was het niet anders, ook al zat ik toen vooraan. Ik zat half op de versnellingspook met twee kindjes op mijn schoot. Een hele onderneming, kan ik je wel zeggen! Na 5 uur reizen, zag ik bekende beelden voor me opdoemen: Ibanda town. Een heel gelukkig gevoel maakte zich meester van me en dat gevoel bleef het hele weekend hangen! Het ziekenhuis zag er heel vredig uit, in het zonnetje en tussen de oranje wegen. Niet lang na mijn aankomst, kwam sister Stella al op me afgelopen en nam me mee naar het klooster. Het was een fantastisch weerzien! Ik kreeg van elke zuster een dikke knuffel en voelde me terug heel erg welkom! Ik deelde mijn chocolaatjes uit, zij gaven me thee en koekjes en we babbelden honderduit. Ondertussen had Jacinta ook gehoord van mijn komst. De zusters beslisten met te escorteren naar haar huisje, waar ik de rest van de namiddag doorbracht. We kookten samen, bezochten een vriend van haar, praatten bij: het was heel gezellig. Jacinta had ook een slaapplaatsje voor me gereserveerd in haar huisje – mét muskietennet! J ’s Avonds bracht ik nog een bezoekje aan vroedvrouwen Kamishani, Agnes en Jane. Ook zij waren enorm verrast, maar tegelijkertijd heel blij met mijn komst. En dat was ik natuurlijk ook! Zondagmorgen stonden we voor dag en dauw op – rond 6u… Om 7u30 begon immers de mis en de zusters hadden me min of meer verplicht om deze bij te wonen. Ik heb hier in Oeganda waarschijnlijk al meer naar de kerk geweest, dan ik in heel mijn leven heb gedaan… :p  Gelukkig zit een mis hier toch een beetje anders in elkaar dan in België. Er wordt heel veel gezongen, geklapt, gedanst en de interactie tussen de priester en de mensen is heel groot. Dat maakt het wel leuk! En ook al waren er stukken in de plaatselijke taal, toch heb ik me geen enkel moment verveeld. En de zusters, die waren me heel erg dankbaar! Na de mis (en na ons ontbijt: mijn maag knorde na 2uur mis!) bracht ik samen met Jacinta en haar huisgenoot Esther een bezoekje aan het weeshuis ‘Ibanda babies’ home’. Dit keer had ik wel voor ‘sweeties’ gezorgd en ik had ogen tekort om al die kleine kinderhandjes te vullen. Algauw zaten er wel 10 kindjes om me heen en het was super om hun oogjes te zien stralen! Mooie foto’s verzekerd! :D Mijn middagmaal had ik gereserveerd bij de zusters. Het smaakte en achteraf was het fotoshoot met alle zusters op een rij! Jammergenoeg was het dan al terug tijd om de terugweg aan te vatten. En ook al was het terug hetzelfde liedje als in de doorreis, toch genoot ik van de prachtige omgeving en liet ik mijn gedachten terugdwalen naar Ibanda. Het was zeker en vast een geslaagd weekend! 

Ondertussen is er weeral een werkweek voorbij in Virika Hospital. Ik vind steeds beter mijn draai op de Maternity, ook al blijft het de harde realiteit dat er bijna geen normale bevallingen zijn… In die week tijd zag ik nooit zoveel complicaties: bloedingen voor en na de bevalling, placentaloslating, het scheuren van de baarmoeder, heel veel miskramen, iedere dag wel een dood kindje, sepsis, premature baby’s, ademnood bij het kindje, het bekken die niet toelaat dat het kindje geboren wordt, … Ik probeer zo goed mogelijk de zorgen toe te dienen die de moeders en de baby’s verdienen, maar soms is het heel moeilijk want dan is er geen medicatie, een andere keer is er geen blaassonde of geen catheter voor een infuus, dan werkt het labo niet, … Soms heel frustrerend! En dan is het niet altijd gemakkelijk om alleen thuis te komen…

Gelukkig leer ik steeds meer mensen kennen en kan ik toch eens mijn verhaal kwijt! J En mijn gitaar krijgt steeds meer belangstelling: ik geef al les aan Sr. Priscilla en ook Rose, een vroedvrouw, vroeg me om haar wat gitaar te leren spelen. Het is wel leuk! Straks komen er drie vroedvrouwen pizza eten. Het beloofd een gezellige namiddag te worden! En morgen ga ik – als het rustig blijft – zwemmen met enkele mzungu’s.

Tot snel! Heel veel liefs,

Lien x