Hoi hoi!
Ik schrijf jullie met nog wat slapertjes in mijn ogen na mijn eerste nachtdiensten in Virika Hospital. Het was lastig, maar het geeft wel voldoening om toch wat meer bevallingen - en vooral normale bevallingen te kunnen doen. En helemaal zelfstandig, van de eerste centimeters tot de bevalling tot het hechten tot de placenta en de nazorg: ik ben er toch wel een ietsiepietsie trots op! ;)
Dinsdag mocht ik ook als prive-vroedvrouw optreden voor 1 van de vroedvrouwen die moest bevallen. Ik was een beetje nerveus, want tenslotte ligt er toch veel in je handen. Maar het was voor niets nodig. Ik maakte kleine wandelingetjes, speelde gitaar voor haar en haar baby, masseerde haar rug om de pijn wat te verminderen, maakte thee, was gewoon bij haar en enkele uren later lag de baby in mijn handen! Een traantje van geluk liep toch over mijn wang hoor! En zo'n mooi babytje: ze noemen me nu al haar 'auntie'... Het is nog even wachten op de naam maar als ik de andere vroedvrouwen mag geloven, zou het wel eens goed kunnen dat het kleine meisje naar mij wordt genoemd: bloos bloos! :) De volgende dag mocht er geen foto ontbreken en dus ging fotograaf mzungu op pad om kiekjes te maken van de kleine meid en iedereen die op de foto wou. En dat waren er een heel pak: ik heb meer dan 50 foto's! In de namiddag mochten mama en dochter al naar huis en ook ik mocht mee met het escortteam. Mijn taak: de kleine meid dragen. Ik was echt in de wolken en bleef nog een hele tijd bij Jennifer - de vroedvrouw - om vanalles in gereedheid te brengen.
Donderdag ging ik op pad met Sr. Priscilla om 'health education' in enkele scholen te gaan geven. Na een tocht van 2u30 door een prachtige omgeving, kwamen we aan in de eerste middelbare school. Ik dacht dat heel de school op me zat te wachten, maar bleek dat het enkel het eerste en tweede middelbaar was... Er waren zeker 500 studenten... Kun je het je voorstellen dat ik voor deze grote groep - buiten onder een dennenboom - mijn zegje moest doen? Voor deze keer speelde mijn 'mzungu-zijn' in mijn voordeel en luisterden de studenten heel aandachtig - ook al kan ik niet geloven dat mijn stem tot de achterste rijen reikte... We babbelden over ongeplande zwangerschappen, de puberteit, HIV/AIDS en lieten de studenten ook zelf wat suggesties geven om een volgende keer dieper op in te gaan. En zo liep het ook op de volgende vier scholen (ook twee basisscholen). Het was heel interessant. Ik leerde meer over de manier van denken van jongeren over reproductieve geneeskunde, hoe een school er in Uganda uitziet, hoe men hier lesgeeft, ... Ik probeer dit zeker en vast meer te doen!
Vorige week zaterdag dan ben ik naar een workshop geweest over ondervoeding en over kinderen die worden blootgesteld aan HIV. Het was een initiatief van 'Strides', een project die strijdt voor de reproductieve gezondheidszorg en in het bijzonder voor de overlevingskansen van moeder en kind. Helemaal mijn ding dus! Ook dit keer werd ik heel wat kennis bijgebracht en ik zou me heel graag wat meer in verdiepen, want het is toch wel 1 van de belangrijkste doodsoorzaken van kinderen onder de 5 jaar in ontwikkelingslanden. Ook Sr. Priscilla ziet het helemaal zitten dat ik vanaf nu de focus wat meer leg op workshops en outreach - ook al blijf ik op Maternity werken. Ik ben benieuwd wat de volgende weken zullen brengen! :)
Ondertussen ben ik steeds meer aangepast aan het Oegandese leven - ook al blijft het toch wel moeilijk om soms een hele week zonder water of elektriciteit te zitten... Hopen dat het met de komst van het regenseizoen wat mindert! Ik ben vorige week zaterdag zelfs al eens uitgeweest en zondag stond een bezoek aan het paleis van de Tooro Koning op de agenda. Het zicht was betoverend, ook al was het min of meer bewolkt en van de binnenkant van het paleis hebben we eigenlijk heel weinig gezien...
Morgen trek ik er voor 4 dagen tussenuit naar Lake Albert - op de grens met Congo. Ik kijk er echt naar uit! Als ik de reisgids en de reacties van enkele reizigers mag geloven, dan is het echt de moeite waard! Ik zal me tussen de hoogste bergen en de diepste meren wanen: meer hierover volgende keer! En ook de andere Belgische studenten zijn op komst: ik verlang al!
Zo, jullie zijn weer wat meer geupdated! Tot snel!
Heel veel liefs,
Lien x
vrijdag 4 maart 2011
zaterdag 19 februari 2011
Mijn weekendje Ibanda
Hallo hallo!
De dag van de verkiezingen zit erop. De uitslag is nog niet bekend, maar het leek er gisteren op dat Museveni het opnieuw ging winnen – met of zonder corruptie… Het blijft rustig hier en laat ons hopen dat dit ook zo blijft!
Ondertussen ben ik jullie nog mijn verhaal schuldig van Ibanda, vorig weekend. Zaterdagmorgen was ik al heel vroeg uit de veren. Een boda boda – waarop ik me ondertussen heel comfortabel voel – voerde me tot aan de halte. Ik zou eerst een taxi moeten nemen tot in Kamwenge en daarna overstappen om naar Ibanda verder te reizen. Het leek me op het eerste moment heel comfortabel maar het bleek algauw wat anders te lopen... Er bleven maar mensen toestromen die ook in de wagen stapten. Algauw zaten we met 12 volwassenen en 2 baby’s in een gewone personenwagen… En dan vergeet ik nog te vertellen dat de weg niet geasfalteerd was, vol bulten en putten. Resultaat: heel veel zweet en enkele extra blauwe plekken. Vanuit Kamwenge was het niet anders, ook al zat ik toen vooraan. Ik zat half op de versnellingspook met twee kindjes op mijn schoot. Een hele onderneming, kan ik je wel zeggen! Na 5 uur reizen, zag ik bekende beelden voor me opdoemen: Ibanda town. Een heel gelukkig gevoel maakte zich meester van me en dat gevoel bleef het hele weekend hangen! Het ziekenhuis zag er heel vredig uit, in het zonnetje en tussen de oranje wegen. Niet lang na mijn aankomst, kwam sister Stella al op me afgelopen en nam me mee naar het klooster. Het was een fantastisch weerzien! Ik kreeg van elke zuster een dikke knuffel en voelde me terug heel erg welkom! Ik deelde mijn chocolaatjes uit, zij gaven me thee en koekjes en we babbelden honderduit. Ondertussen had Jacinta ook gehoord van mijn komst. De zusters beslisten met te escorteren naar haar huisje, waar ik de rest van de namiddag doorbracht. We kookten samen, bezochten een vriend van haar, praatten bij: het was heel gezellig. Jacinta had ook een slaapplaatsje voor me gereserveerd in haar huisje – mét muskietennet! J ’s Avonds bracht ik nog een bezoekje aan vroedvrouwen Kamishani, Agnes en Jane. Ook zij waren enorm verrast, maar tegelijkertijd heel blij met mijn komst. En dat was ik natuurlijk ook! Zondagmorgen stonden we voor dag en dauw op – rond 6u… Om 7u30 begon immers de mis en de zusters hadden me min of meer verplicht om deze bij te wonen. Ik heb hier in Oeganda waarschijnlijk al meer naar de kerk geweest, dan ik in heel mijn leven heb gedaan… :p Gelukkig zit een mis hier toch een beetje anders in elkaar dan in België. Er wordt heel veel gezongen, geklapt, gedanst en de interactie tussen de priester en de mensen is heel groot. Dat maakt het wel leuk! En ook al waren er stukken in de plaatselijke taal, toch heb ik me geen enkel moment verveeld. En de zusters, die waren me heel erg dankbaar! Na de mis (en na ons ontbijt: mijn maag knorde na 2uur mis!) bracht ik samen met Jacinta en haar huisgenoot Esther een bezoekje aan het weeshuis ‘Ibanda babies’ home’. Dit keer had ik wel voor ‘sweeties’ gezorgd en ik had ogen tekort om al die kleine kinderhandjes te vullen. Algauw zaten er wel 10 kindjes om me heen en het was super om hun oogjes te zien stralen! Mooie foto’s verzekerd! :D Mijn middagmaal had ik gereserveerd bij de zusters. Het smaakte en achteraf was het fotoshoot met alle zusters op een rij! Jammergenoeg was het dan al terug tijd om de terugweg aan te vatten. En ook al was het terug hetzelfde liedje als in de doorreis, toch genoot ik van de prachtige omgeving en liet ik mijn gedachten terugdwalen naar Ibanda. Het was zeker en vast een geslaagd weekend!
Ondertussen is er weeral een werkweek voorbij in Virika Hospital. Ik vind steeds beter mijn draai op de Maternity, ook al blijft het de harde realiteit dat er bijna geen normale bevallingen zijn… In die week tijd zag ik nooit zoveel complicaties: bloedingen voor en na de bevalling, placentaloslating, het scheuren van de baarmoeder, heel veel miskramen, iedere dag wel een dood kindje, sepsis, premature baby’s, ademnood bij het kindje, het bekken die niet toelaat dat het kindje geboren wordt, … Ik probeer zo goed mogelijk de zorgen toe te dienen die de moeders en de baby’s verdienen, maar soms is het heel moeilijk want dan is er geen medicatie, een andere keer is er geen blaassonde of geen catheter voor een infuus, dan werkt het labo niet, … Soms heel frustrerend! En dan is het niet altijd gemakkelijk om alleen thuis te komen…
Gelukkig leer ik steeds meer mensen kennen en kan ik toch eens mijn verhaal kwijt! J En mijn gitaar krijgt steeds meer belangstelling: ik geef al les aan Sr. Priscilla en ook Rose, een vroedvrouw, vroeg me om haar wat gitaar te leren spelen. Het is wel leuk! Straks komen er drie vroedvrouwen pizza eten. Het beloofd een gezellige namiddag te worden! En morgen ga ik – als het rustig blijft – zwemmen met enkele mzungu’s.
Tot snel! Heel veel liefs,
Lien x
donderdag 10 februari 2011
Eindelijk terug elektriciteit!
Hoi Hoi!
Eindelijk is er nog eens elektriciteit en kan ik dus ook op internet om jullie van mijn wel-en-wee op de hoogte te houden. Ondertussen ben ik al een anderhalve week in Fort Portal. Het is nog altijd een beetje zoeken en aanpassen, maar het gaat steeds beter om me door mijn Oegandese verhaal te laten leiden.
In Virika Hospital blijft het opvallend rustig: in die week tijd kon ik nog geen enkele normale bevalling doen... Overdag is er meestal geen zwangere vrouw opgenomen, of het is iemand met een miskraam of van wie het kindje niet meer leeft... 's Nachts komt de Labour Ward dan tot leven, maar tegen de tijd dat ik er aankom - om 8u - is iedereen al bevallen. Maar er is hoop, want vandaag had ik toch een drukke dag achter de rug. Er was een vrouw met sepsis die ademhalingsproblemen kreeg en in shocktoestand ging. Er moest een infuus geprikt worden, maar haar aderen waren echt 'onvindbaar'... Samen met de dokter gaf ik de moed niet op. Uiteindelijk konden we toch - na lang zoeken en met behulp van mijn koplamp - een ader aanprikken: het infuus zat. Ik werd dan ook onmiddellijk uitgeroepen tot 'beste infuusprikster' en mocht de hele namiddag infusen plaatsen: jihaa! :-) Ook kon ik vandaag assisteren met een keizersnede en de zorg van de baby op mij nemen. Wat deed het deugd om nog eens een gezond, mooi zwart pasgeborentje in mijn handen te houden! In rustigere tijden - zoals de vorige dagen - gaan er heel wat babbeluurtjes voorbij op Maternity. Het is alleszins een gezellige boel, ook al wordt er veel in het Luthoro gesproken. Tijd dus om me er eens in te verdiepen! Ik had het onder andere over mijn doelstellingen van deze stage en hoofdvroedvrouw Scovia was dolenthousiast. Ze wacht al heel lang op duidelijke protocollen en ook workshops zijn haar favoriet! Laat ons hopen dat de andere vroedvrouwen er net zo over denken!
Vorige week vrijdag kon ik op het onverwachts op bezoek bij vroedvrouw Sarah. Ze had gekookt voor mij, en samen met nog een collega werd het een heel gezellige avond. Zaterdag mocht ik, samen met Eva (een duitse vrijwilligster) een 'Graduation Ceremony' bijwonen. Niet iets voor elke dag maar zeker eens de moeite om mee te maken: een lange viering met onder andere de bisschop van Fort Portal, veel speeches, diploma-uitreiking met bijpassende kledij en een grote feestmaaltijd voor iedereen! Onze buikjes waren goed gevuld! Zondag werd ik uitgenodigd bij Scovia, de hoofdvroedvrouw, thuis. Na een bezoekje te hebben gebracht aan de wekelelijkse zondagsmarkt, voerde de boda boda ons langs oranje wegen naar haar huis. Iedereen - buren, dienstmeiden, kinderen, grootouders, ... - kwam me verwelkomen. Ik voelde me een heuse attractie, ook al waren ze allemaal heel erg vriendelijk! En... ik kreeg mijn mpaaku - mijn nickname waarmee iedereen je mag aanspreken. Ik ben 'Amooti', wat vriendelijk meisje wil zeggen.
Al snel leerde ik de kneepjes van het Oegandese leven.
Les 1: hoe maak ik passievruchtsap? Jaja, met groene sinaasappels...
Les 2: hoe kook ik op z'n oegandees? Met veel rook en weinig groenten
Les 3: hoe maak ik vlechtjes in kroezelhaar? Smeer wat olie op het haar, vlecht, en klaar is kees.
Les 4: hoe kan ik het snelst contact maken met kindjes die geen woord Engels spreken? Leeuwtje spelen :p
Het was een leerrijke dag! :-)
Gisteren was het mzungu-avond. Samen met Eva en nog een aantal andere (vooral Duitse) vrijwilligers, gingen we pizza eten. Het deed deugd om nog eens wat gekend voedsel te eten, ook al had ik enorme dorst achteraf! En mijn Duits, dat gaat er op vooruit! :p
Volgend weekend breng ik een bezoekje aan Ibanda. Het wordt beslist een heel blij weerzien! Meer hierover volgende keer!
Heel veel liefs!
Lien x
P.S. Ik probeerde wat foto's erop te plaatsen maar mijn computer blokkeerde... Hopelijk volgende keer beter! Ik probeer het zo snel mogelijk!
Ooh, en voor wie graag een briefje post, mijn adres is: (Altijd welkom!!)
Lien Lamon
Virika Hospital
P.O. Box 233
Fort Portal
UGANDA
Eindelijk is er nog eens elektriciteit en kan ik dus ook op internet om jullie van mijn wel-en-wee op de hoogte te houden. Ondertussen ben ik al een anderhalve week in Fort Portal. Het is nog altijd een beetje zoeken en aanpassen, maar het gaat steeds beter om me door mijn Oegandese verhaal te laten leiden.
In Virika Hospital blijft het opvallend rustig: in die week tijd kon ik nog geen enkele normale bevalling doen... Overdag is er meestal geen zwangere vrouw opgenomen, of het is iemand met een miskraam of van wie het kindje niet meer leeft... 's Nachts komt de Labour Ward dan tot leven, maar tegen de tijd dat ik er aankom - om 8u - is iedereen al bevallen. Maar er is hoop, want vandaag had ik toch een drukke dag achter de rug. Er was een vrouw met sepsis die ademhalingsproblemen kreeg en in shocktoestand ging. Er moest een infuus geprikt worden, maar haar aderen waren echt 'onvindbaar'... Samen met de dokter gaf ik de moed niet op. Uiteindelijk konden we toch - na lang zoeken en met behulp van mijn koplamp - een ader aanprikken: het infuus zat. Ik werd dan ook onmiddellijk uitgeroepen tot 'beste infuusprikster' en mocht de hele namiddag infusen plaatsen: jihaa! :-) Ook kon ik vandaag assisteren met een keizersnede en de zorg van de baby op mij nemen. Wat deed het deugd om nog eens een gezond, mooi zwart pasgeborentje in mijn handen te houden! In rustigere tijden - zoals de vorige dagen - gaan er heel wat babbeluurtjes voorbij op Maternity. Het is alleszins een gezellige boel, ook al wordt er veel in het Luthoro gesproken. Tijd dus om me er eens in te verdiepen! Ik had het onder andere over mijn doelstellingen van deze stage en hoofdvroedvrouw Scovia was dolenthousiast. Ze wacht al heel lang op duidelijke protocollen en ook workshops zijn haar favoriet! Laat ons hopen dat de andere vroedvrouwen er net zo over denken!
Vorige week vrijdag kon ik op het onverwachts op bezoek bij vroedvrouw Sarah. Ze had gekookt voor mij, en samen met nog een collega werd het een heel gezellige avond. Zaterdag mocht ik, samen met Eva (een duitse vrijwilligster) een 'Graduation Ceremony' bijwonen. Niet iets voor elke dag maar zeker eens de moeite om mee te maken: een lange viering met onder andere de bisschop van Fort Portal, veel speeches, diploma-uitreiking met bijpassende kledij en een grote feestmaaltijd voor iedereen! Onze buikjes waren goed gevuld! Zondag werd ik uitgenodigd bij Scovia, de hoofdvroedvrouw, thuis. Na een bezoekje te hebben gebracht aan de wekelelijkse zondagsmarkt, voerde de boda boda ons langs oranje wegen naar haar huis. Iedereen - buren, dienstmeiden, kinderen, grootouders, ... - kwam me verwelkomen. Ik voelde me een heuse attractie, ook al waren ze allemaal heel erg vriendelijk! En... ik kreeg mijn mpaaku - mijn nickname waarmee iedereen je mag aanspreken. Ik ben 'Amooti', wat vriendelijk meisje wil zeggen.
Al snel leerde ik de kneepjes van het Oegandese leven.
Les 1: hoe maak ik passievruchtsap? Jaja, met groene sinaasappels...
Les 2: hoe kook ik op z'n oegandees? Met veel rook en weinig groenten
Les 3: hoe maak ik vlechtjes in kroezelhaar? Smeer wat olie op het haar, vlecht, en klaar is kees.
Les 4: hoe kan ik het snelst contact maken met kindjes die geen woord Engels spreken? Leeuwtje spelen :p
Het was een leerrijke dag! :-)
Gisteren was het mzungu-avond. Samen met Eva en nog een aantal andere (vooral Duitse) vrijwilligers, gingen we pizza eten. Het deed deugd om nog eens wat gekend voedsel te eten, ook al had ik enorme dorst achteraf! En mijn Duits, dat gaat er op vooruit! :p
Volgend weekend breng ik een bezoekje aan Ibanda. Het wordt beslist een heel blij weerzien! Meer hierover volgende keer!
Heel veel liefs!
Lien x
P.S. Ik probeerde wat foto's erop te plaatsen maar mijn computer blokkeerde... Hopelijk volgende keer beter! Ik probeer het zo snel mogelijk!
Ooh, en voor wie graag een briefje post, mijn adres is: (Altijd welkom!!)
Lien Lamon
Virika Hospital
P.O. Box 233
Fort Portal
UGANDA
woensdag 2 februari 2011
Fort Portal - mijn eerste werkdag
Watiwota!
Goeieavond iedereen! Hoe gaat het met jullie?
Ik schrijf vanuit mijn nieuwe stekje voor de volgende 6 maand: een heel mooi, comfortabel, luxueus huisje, temidden van de personeelsleden van Virika Hospital in Fort Portal. Voor diegenen die het nog niet konden raden: ik ben dus goed aangekomen. :-) In de regen vertrok in vanuit Kampala, maar het zonnetje kwam me tegemoet in Fort Portal! Het was een lastige rit, maar tegelijkertijd kon ik vanuit mijn steeds stoffiger wordend raampje genieten van de prachtige beelden onderweg! Moerassen, regenwoud, dennenbos, kerkjes, moskeeën, schooltjes met heel veel kinderen, theeplantages, volgeladen fietsen, ... Het was de moeite!
Na 8u reizen kwam ik moe maar voldaan aan in mijn huisje aan, geëscorteerd door Sister Doctor Priscilla. Ik kreeg onmiddellijk wat te eten en kreeg er een rondleiding in het ziekenhuis bovenop. Wat is het een mooi ziekenhuis! Het lijkt allemaal nog heel erg nieuw - vooral aan de buitenkant dan. :-) Mijn eerste indruk was geslaagd en ik keek vol verlangen uit naar volgende dag die mijn eerste werkdag in Virika Hospital zou worden.
Na het gebed werd ik vanmorgen geïntroduceerd aan alle personeel. Iedereen verwelkomde me en toen kon mijn dag van start gaan. Na een stevige rondleiding en een grote boterham uitleg in de 'maternity', kon ik mee toeren met Dr. Priscilla. Heel veel vrouwen, en vooral heel veel moeders die een keizersnede hadden ondergaan. Het was een gezellige drukte! Ondertussen was er in de labour ward een nieuwe patiënte opgenomen en werd ik aangewezen om deze mevrouw te volgen. Met enkele woordjes Luthoro (de lokale taal hier) in de aanslag en vol goede moed begon de begeleiding van mijn eerste bevalling in Fort Portal. Het was er een eentje om 'u' tegen te zeggen... Heel veel complicaties en bovendien een vacuüm extractie (met de zuignap, zoals de mensen wel eens zeggen). Het was terug even slikken... Des te meer besef je dan hoeveel geluk wij in België wel niet hebben. Telkens ik iets nodig had - materiaal of medicatie - kreeg ik te horen 'Sorry, it's out of store' of 'Normally they give it, but we don't have it in our ward'... Ik wou echt dat ik hieraan iets kon doen! Maar laten we maar in het goede geloven en de vroedvrouwen hebben echt de wil om er iets goed van te maken en dan ben ik toch weer een beetje meer gelukkig! :-)
Veel liefs,
Lien
P.S. Mijn Oegandees telefoonnummer is: +256 785 08 62 41
Goeieavond iedereen! Hoe gaat het met jullie?
Ik schrijf vanuit mijn nieuwe stekje voor de volgende 6 maand: een heel mooi, comfortabel, luxueus huisje, temidden van de personeelsleden van Virika Hospital in Fort Portal. Voor diegenen die het nog niet konden raden: ik ben dus goed aangekomen. :-) In de regen vertrok in vanuit Kampala, maar het zonnetje kwam me tegemoet in Fort Portal! Het was een lastige rit, maar tegelijkertijd kon ik vanuit mijn steeds stoffiger wordend raampje genieten van de prachtige beelden onderweg! Moerassen, regenwoud, dennenbos, kerkjes, moskeeën, schooltjes met heel veel kinderen, theeplantages, volgeladen fietsen, ... Het was de moeite!
Na 8u reizen kwam ik moe maar voldaan aan in mijn huisje aan, geëscorteerd door Sister Doctor Priscilla. Ik kreeg onmiddellijk wat te eten en kreeg er een rondleiding in het ziekenhuis bovenop. Wat is het een mooi ziekenhuis! Het lijkt allemaal nog heel erg nieuw - vooral aan de buitenkant dan. :-) Mijn eerste indruk was geslaagd en ik keek vol verlangen uit naar volgende dag die mijn eerste werkdag in Virika Hospital zou worden.
Na het gebed werd ik vanmorgen geïntroduceerd aan alle personeel. Iedereen verwelkomde me en toen kon mijn dag van start gaan. Na een stevige rondleiding en een grote boterham uitleg in de 'maternity', kon ik mee toeren met Dr. Priscilla. Heel veel vrouwen, en vooral heel veel moeders die een keizersnede hadden ondergaan. Het was een gezellige drukte! Ondertussen was er in de labour ward een nieuwe patiënte opgenomen en werd ik aangewezen om deze mevrouw te volgen. Met enkele woordjes Luthoro (de lokale taal hier) in de aanslag en vol goede moed begon de begeleiding van mijn eerste bevalling in Fort Portal. Het was er een eentje om 'u' tegen te zeggen... Heel veel complicaties en bovendien een vacuüm extractie (met de zuignap, zoals de mensen wel eens zeggen). Het was terug even slikken... Des te meer besef je dan hoeveel geluk wij in België wel niet hebben. Telkens ik iets nodig had - materiaal of medicatie - kreeg ik te horen 'Sorry, it's out of store' of 'Normally they give it, but we don't have it in our ward'... Ik wou echt dat ik hieraan iets kon doen! Maar laten we maar in het goede geloven en de vroedvrouwen hebben echt de wil om er iets goed van te maken en dan ben ik toch weer een beetje meer gelukkig! :-)
Veel liefs,
Lien
P.S. Mijn Oegandees telefoonnummer is: +256 785 08 62 41
zondag 30 januari 2011
De eerste dagen in de parel van Afrika
Hello iedereen,
Hoe gaat het met jullie?
Na wat problemen met mijn bagage, na een moeilijk afscheid en na een ellenlange vlucht ben ik eindelijk aangekomen in Oeganda. Onmiddellijk sloeg een temperatuur van 25 graden op me in: heerlijk maar toch ook even aanpassen. Charles, een vriendelijke taxichauffeur stond me op te wachten om me naar banana village te brengen, een gezellig hotelletje waar ik algauw in dromenland verzeilde - weliswaar na kennismaking te hebben gemaakt met meneer en mevrouw de hagedis en enkele verloren kakkerlakken... De volgende ochtend kon ik genieten van een heerlijk ontbijt in het zonnetje. Het was tijd om een stapje in de wereld te zetten: langs een oranje stof weg en langs veel huizen - van heel luxueus tot enkele palen met een zeil erover - en langs heel veel kindergezichtjes die om ter luidst 'mzungu' riepen, volgde ik de pijlen naar Lake Victoria. Wat een prachtig zicht was dat! En bovendien geen enkele toerist...
Nu schrijf ik vanuit Backpackers hostel in Kampala: mijn slaapplaats voor de volgende dagen. Het lijkt wel het huis van de vrijwilligers! Kheb al heel wat mensen leren kennen en er heerst een heel relaxte sfeer waar iedereen tegen iedereen praat. Heel leuk! Gisterenmiddag bracht ik reeds een bezoekje aan Rubaga Hospital. Ik ontmoette Sister Janet en ook Sylvia en Majory, 2 vroedvrouwen waren van de partij. Het was een blij weerzien! Sylvia vertelde me dat ze 4 maand zwanger is en dat ze in april zal trouwen. Als dat geen heuglijk nieuws is! En... ik ben uitgenodigd op de wedding! :-)
Ik ging ook een kijkje nemen op de labour ward en postnatal ward maar door de grote 'turn-over' van vroedvrouwen kende ik er bijna niemand meer. Toch ben ik van plan om maandag nog eens terug te gaan, dan kan ik ook direct eens gedag zeggen op de antenatal clinic. Ik verlang al!
Straks ga ik wat inkopen doen in Kampala Town, zodat ik het nodige al kan meenemen naar Fort Portal, dinsdag. Ik vind mijn weg nog zonder problemen. Behalve een paar extra bouwwerven en wat meer putten in de weg - of zo lijkt het althans - is Kampala nog geen haar veranderd...En het belangrijkste: ik heb me nog geen enkel moment onveilig gevoeld! :-)
Tot snel! Veel liefs,
Lien
Hoe gaat het met jullie?
Na wat problemen met mijn bagage, na een moeilijk afscheid en na een ellenlange vlucht ben ik eindelijk aangekomen in Oeganda. Onmiddellijk sloeg een temperatuur van 25 graden op me in: heerlijk maar toch ook even aanpassen. Charles, een vriendelijke taxichauffeur stond me op te wachten om me naar banana village te brengen, een gezellig hotelletje waar ik algauw in dromenland verzeilde - weliswaar na kennismaking te hebben gemaakt met meneer en mevrouw de hagedis en enkele verloren kakkerlakken... De volgende ochtend kon ik genieten van een heerlijk ontbijt in het zonnetje. Het was tijd om een stapje in de wereld te zetten: langs een oranje stof weg en langs veel huizen - van heel luxueus tot enkele palen met een zeil erover - en langs heel veel kindergezichtjes die om ter luidst 'mzungu' riepen, volgde ik de pijlen naar Lake Victoria. Wat een prachtig zicht was dat! En bovendien geen enkele toerist...
Nu schrijf ik vanuit Backpackers hostel in Kampala: mijn slaapplaats voor de volgende dagen. Het lijkt wel het huis van de vrijwilligers! Kheb al heel wat mensen leren kennen en er heerst een heel relaxte sfeer waar iedereen tegen iedereen praat. Heel leuk! Gisterenmiddag bracht ik reeds een bezoekje aan Rubaga Hospital. Ik ontmoette Sister Janet en ook Sylvia en Majory, 2 vroedvrouwen waren van de partij. Het was een blij weerzien! Sylvia vertelde me dat ze 4 maand zwanger is en dat ze in april zal trouwen. Als dat geen heuglijk nieuws is! En... ik ben uitgenodigd op de wedding! :-)
Ik ging ook een kijkje nemen op de labour ward en postnatal ward maar door de grote 'turn-over' van vroedvrouwen kende ik er bijna niemand meer. Toch ben ik van plan om maandag nog eens terug te gaan, dan kan ik ook direct eens gedag zeggen op de antenatal clinic. Ik verlang al!
Straks ga ik wat inkopen doen in Kampala Town, zodat ik het nodige al kan meenemen naar Fort Portal, dinsdag. Ik vind mijn weg nog zonder problemen. Behalve een paar extra bouwwerven en wat meer putten in de weg - of zo lijkt het althans - is Kampala nog geen haar veranderd...En het belangrijkste: ik heb me nog geen enkel moment onveilig gevoeld! :-)
Tot snel! Veel liefs,
Lien
vrijdag 21 januari 2011
Nog een weekje!
Hallo lieve vrienden!
Het lijkt alsof ik het nu pas besef: over een weekje zit ik al op één van de blauwe vliegtuigstoeltjes richting Oeganda. Op 28 januari, om 7u10 stijg ik de lucht in op weg naar Oeganda! Nog 7 nachtjes slapen in België om daarna voor 6 maand in een Oegandees bed onder de wol te kruipen. Echt onvoorstelbaar!
Op dit moment voelt het allemaal nog wat dubbel aan... Overal ligt afscheid op de loer, en tegelijkertijd verlang ik heel erg naar het moment dat ik terug de eerste stappen op Oegandese bodem zet. Het kriebelt al bij de voorbereiding: alles wordt in gereedheid gebracht om mijn valies in te pakken, de laatste papieren worden afgehandeld, contacten worden gelegd... en dat allemaal om terug te gaan naar 'de Parel van Afrika'
Maar wat zal ik daar zoal doen?
In teken van mijn opleiding postgraduaat Noord-Zuid zal ik 6 maand stage lopen als ontwikkelingssamenwerker/vroedvrouw in het ziekenhuis 'Virika Hospital' in Fort Portal, een stadje in het Zuid-Westen van Oeganda. Ik zal vooral werken rond de millenniumdoestellingen 4 en 5 die ervoor willen zorgen dat de moeder- en kindersterfte teruggedrongen wordt, en dat er een grotere toegang wordt verleend in de reproductieve gezondheidszorg. Het is de bedoeling dat ik de eerste maanden meewerk op het verloskwartier, de materniteit, de prenatale consultaties en op outreach (naar de dorpen gaan). Ook zal ik af en toe wat lessen van de studenten vroedkunde bijwonen. Op die manier leer ik iedereen wat beter kennen en zij mij, en tegelijkertijd kan ik observeren, analyseren hoe ze te werk gaan, wat goede en minder goede puntjes zijn,... Na deze periode kan ik starten met het 'echte werk': workshops opstellen voor zowel de vroedvrouwen als voor de docenten en studenten vroedkunde. Wat deze precies zullen inhouden, zal afhangen van wat er goed en minder goed loopt in het ziekenhuis.
Het wordt dus een heel boeiende periode! Ik hou jullie zeker en vast op de hoogte!
Tot in Oeganda!
Liefs,
Lien x
Het lijkt alsof ik het nu pas besef: over een weekje zit ik al op één van de blauwe vliegtuigstoeltjes richting Oeganda. Op 28 januari, om 7u10 stijg ik de lucht in op weg naar Oeganda! Nog 7 nachtjes slapen in België om daarna voor 6 maand in een Oegandees bed onder de wol te kruipen. Echt onvoorstelbaar!
Op dit moment voelt het allemaal nog wat dubbel aan... Overal ligt afscheid op de loer, en tegelijkertijd verlang ik heel erg naar het moment dat ik terug de eerste stappen op Oegandese bodem zet. Het kriebelt al bij de voorbereiding: alles wordt in gereedheid gebracht om mijn valies in te pakken, de laatste papieren worden afgehandeld, contacten worden gelegd... en dat allemaal om terug te gaan naar 'de Parel van Afrika'
Maar wat zal ik daar zoal doen?
In teken van mijn opleiding postgraduaat Noord-Zuid zal ik 6 maand stage lopen als ontwikkelingssamenwerker/vroedvrouw in het ziekenhuis 'Virika Hospital' in Fort Portal, een stadje in het Zuid-Westen van Oeganda. Ik zal vooral werken rond de millenniumdoestellingen 4 en 5 die ervoor willen zorgen dat de moeder- en kindersterfte teruggedrongen wordt, en dat er een grotere toegang wordt verleend in de reproductieve gezondheidszorg. Het is de bedoeling dat ik de eerste maanden meewerk op het verloskwartier, de materniteit, de prenatale consultaties en op outreach (naar de dorpen gaan). Ook zal ik af en toe wat lessen van de studenten vroedkunde bijwonen. Op die manier leer ik iedereen wat beter kennen en zij mij, en tegelijkertijd kan ik observeren, analyseren hoe ze te werk gaan, wat goede en minder goede puntjes zijn,... Na deze periode kan ik starten met het 'echte werk': workshops opstellen voor zowel de vroedvrouwen als voor de docenten en studenten vroedkunde. Wat deze precies zullen inhouden, zal afhangen van wat er goed en minder goed loopt in het ziekenhuis.
Het wordt dus een heel boeiende periode! Ik hou jullie zeker en vast op de hoogte!
Tot in Oeganda!
Liefs,
Lien x
dinsdag 11 januari 2011
Hoe plaats ik een reactie-stappenplan
Hoi hoi!
Even een praktisch berichtje.
Vorig jaar waren er heel wat mensen die geen reactie konden plaatsen.
Ik heb de ideale oplossing: 'hoe plaats ik een reactie-stappenplan'
1. Klik op reacties, onderaan het blogbericht waarop je wil reageren.
Naargelang het aantal reacties zal er 0, 1, 2, 3 of meer reacties staan. (lijkt me logisch :d)
2. Schrijf je reactie neer in het kadertje
3. Klik daarna in het kadertje van 'Reageer als' op Naam/URL
(Als je een google-account hebt, kun je ook dit aanklikken)
4. Vul je naam in - URL hoef je niet in te vullen
5. Klik op 'Reactie plaatsen'
En hop, je bent geslaagd in het plaatsen van een reactie! Bedankt alvast! :D
Tot snel! x
Even een praktisch berichtje.
Vorig jaar waren er heel wat mensen die geen reactie konden plaatsen.
Ik heb de ideale oplossing: 'hoe plaats ik een reactie-stappenplan'
1. Klik op reacties, onderaan het blogbericht waarop je wil reageren.
Naargelang het aantal reacties zal er 0, 1, 2, 3 of meer reacties staan. (lijkt me logisch :d)
2. Schrijf je reactie neer in het kadertje
3. Klik daarna in het kadertje van 'Reageer als' op Naam/URL
(Als je een google-account hebt, kun je ook dit aanklikken)
4. Vul je naam in - URL hoef je niet in te vullen
5. Klik op 'Reactie plaatsen'
En hop, je bent geslaagd in het plaatsen van een reactie! Bedankt alvast! :D
Tot snel! x
Abonneren op:
Posts (Atom)