Eindelijk terug elektriciteit!

Hoi Hoi!

Eindelijk is er nog eens elektriciteit en kan ik dus ook op internet om jullie van mijn wel-en-wee op de hoogte te houden. Ondertussen ben ik al een anderhalve week in Fort Portal. Het is nog altijd een beetje zoeken en aanpassen, maar het gaat steeds beter om me door mijn Oegandese verhaal te laten leiden.

In Virika Hospital blijft het opvallend rustig: in die week tijd kon ik nog geen enkele normale bevalling doen... Overdag is er meestal geen zwangere vrouw opgenomen, of het is iemand met een miskraam of van wie het kindje niet meer leeft... 's Nachts komt de Labour Ward dan tot leven, maar tegen de tijd dat ik er aankom - om 8u - is iedereen al bevallen. Maar er is hoop, want vandaag had ik toch een drukke dag achter de rug. Er was een vrouw met sepsis die ademhalingsproblemen kreeg en in shocktoestand ging. Er moest een infuus geprikt worden, maar haar aderen waren echt 'onvindbaar'... Samen met de dokter gaf ik de moed niet op. Uiteindelijk konden we toch - na lang zoeken en met behulp van mijn koplamp - een ader aanprikken: het infuus zat. Ik werd dan ook onmiddellijk uitgeroepen tot 'beste infuusprikster' en mocht de hele namiddag infusen plaatsen: jihaa! :-) Ook kon ik vandaag assisteren met een keizersnede en de zorg van de baby op mij nemen. Wat deed het deugd om nog eens een gezond, mooi zwart pasgeborentje in mijn handen te houden! In rustigere tijden - zoals de vorige dagen - gaan er heel wat babbeluurtjes voorbij op Maternity. Het is alleszins een gezellige boel, ook al wordt er veel in het Luthoro gesproken. Tijd dus om me er eens in te verdiepen! Ik had het onder andere over mijn doelstellingen van deze stage en hoofdvroedvrouw Scovia was dolenthousiast. Ze wacht al heel lang op duidelijke protocollen en ook workshops zijn haar favoriet! Laat ons hopen dat de andere vroedvrouwen er net zo over denken!

Vorige week vrijdag kon ik op het onverwachts op bezoek bij vroedvrouw Sarah. Ze had gekookt voor mij, en samen met nog een collega werd het een heel gezellige avond. Zaterdag mocht ik, samen met Eva (een duitse vrijwilligster) een 'Graduation Ceremony' bijwonen. Niet iets voor elke dag maar zeker eens de moeite om mee te maken: een lange viering met onder andere de bisschop van Fort Portal, veel speeches, diploma-uitreiking met bijpassende kledij en een grote feestmaaltijd voor iedereen! Onze buikjes waren goed gevuld! Zondag werd ik uitgenodigd bij Scovia, de hoofdvroedvrouw, thuis. Na een bezoekje te hebben gebracht aan de wekelelijkse zondagsmarkt, voerde de boda boda ons langs oranje wegen naar haar huis. Iedereen - buren, dienstmeiden, kinderen, grootouders, ... - kwam me verwelkomen. Ik voelde me een heuse attractie, ook al waren ze allemaal heel erg vriendelijk! En... ik kreeg mijn mpaaku - mijn nickname waarmee iedereen je mag aanspreken. Ik ben 'Amooti', wat vriendelijk meisje wil zeggen.
Al snel leerde ik de kneepjes van het Oegandese leven.
Les 1: hoe maak ik passievruchtsap? Jaja, met groene sinaasappels...
Les 2: hoe kook ik op z'n oegandees? Met veel rook en weinig groenten
Les 3: hoe maak ik vlechtjes in kroezelhaar? Smeer wat olie op het haar, vlecht, en klaar is kees.
Les 4: hoe kan ik het snelst contact maken met kindjes die geen woord Engels spreken? Leeuwtje spelen :p
Het was een leerrijke dag! :-)

Gisteren was het mzungu-avond. Samen met Eva en nog een aantal andere (vooral Duitse) vrijwilligers, gingen we pizza eten. Het deed deugd om nog eens wat gekend voedsel te eten, ook al had ik enorme dorst achteraf! En mijn Duits, dat gaat er op vooruit! :p

Volgend weekend breng ik een bezoekje aan Ibanda. Het wordt beslist een heel blij weerzien! Meer hierover volgende keer!

Heel veel liefs!
Lien x

P.S. Ik probeerde wat foto's erop te plaatsen maar mijn computer blokkeerde... Hopelijk volgende keer beter! Ik probeer het zo snel mogelijk!

Ooh, en voor wie graag een briefje post, mijn adres is: (Altijd welkom!!)
Lien Lamon
Virika Hospital
P.O. Box 233
Fort Portal
UGANDA

Fort Portal - mijn eerste werkdag

Watiwota!

Goeieavond iedereen! Hoe gaat het met jullie?
Ik schrijf vanuit mijn nieuwe stekje voor de volgende 6 maand: een heel mooi, comfortabel, luxueus huisje, temidden van de personeelsleden van Virika Hospital in Fort Portal. Voor diegenen die het nog niet konden raden: ik ben dus goed aangekomen. :-) In de regen vertrok in vanuit Kampala, maar het zonnetje kwam me tegemoet in Fort Portal! Het was een lastige rit, maar tegelijkertijd kon ik vanuit mijn steeds stoffiger wordend raampje genieten van de prachtige beelden onderweg! Moerassen, regenwoud, dennenbos, kerkjes, moskeeën, schooltjes met heel veel kinderen, theeplantages, volgeladen fietsen, ... Het was de moeite!

Na 8u reizen kwam ik moe maar voldaan aan in mijn huisje aan, geëscorteerd door Sister Doctor Priscilla. Ik kreeg onmiddellijk wat te eten en kreeg er een rondleiding in het ziekenhuis bovenop. Wat is het een mooi ziekenhuis! Het lijkt allemaal nog heel erg nieuw - vooral aan de buitenkant dan. :-) Mijn eerste indruk was geslaagd en ik keek vol verlangen uit naar volgende dag die mijn eerste werkdag in Virika Hospital zou worden.

Na het gebed werd ik vanmorgen geïntroduceerd aan alle personeel. Iedereen verwelkomde me en toen kon mijn dag van start gaan. Na een stevige rondleiding en een grote boterham uitleg in de 'maternity', kon ik mee toeren met Dr. Priscilla. Heel veel vrouwen, en vooral heel veel moeders die een keizersnede hadden ondergaan. Het was een gezellige drukte! Ondertussen was er in de labour ward een nieuwe patiënte opgenomen en werd ik aangewezen om deze mevrouw te volgen. Met enkele woordjes Luthoro (de lokale taal hier) in de aanslag en vol goede moed begon de begeleiding van mijn eerste bevalling in Fort Portal. Het was er een eentje om 'u' tegen te zeggen... Heel veel complicaties en bovendien een vacuüm extractie (met de zuignap, zoals de mensen wel eens zeggen). Het was terug even slikken... Des te meer besef je dan hoeveel geluk wij in België wel niet hebben. Telkens ik iets nodig had - materiaal of medicatie - kreeg ik te horen 'Sorry, it's out of store' of 'Normally they give it, but we don't have it in our ward'... Ik wou echt dat ik hieraan iets kon doen! Maar laten we maar in het goede geloven en de vroedvrouwen hebben echt de wil om er iets goed van te maken en dan ben ik toch weer een beetje meer gelukkig! :-)

Veel liefs,
Lien

P.S. Mijn Oegandees telefoonnummer is: +256 785 08 62 41

De eerste dagen in de parel van Afrika

Hello iedereen,

Hoe gaat het met jullie?
Na wat problemen met mijn bagage, na een moeilijk afscheid en na een ellenlange vlucht ben ik eindelijk aangekomen in Oeganda. Onmiddellijk sloeg een temperatuur van 25 graden op me in: heerlijk maar toch ook even aanpassen. Charles, een vriendelijke taxichauffeur stond me op te wachten om me naar banana village te brengen, een gezellig hotelletje waar ik algauw in dromenland verzeilde - weliswaar na kennismaking te hebben gemaakt met meneer en mevrouw de hagedis en enkele verloren kakkerlakken... De volgende ochtend kon ik genieten van een heerlijk ontbijt in het zonnetje. Het was tijd om een stapje in de wereld te zetten: langs een oranje stof weg en langs veel huizen - van heel luxueus tot enkele palen met een zeil erover - en langs heel veel kindergezichtjes die om ter luidst 'mzungu' riepen, volgde ik de pijlen naar Lake Victoria. Wat een prachtig zicht was dat! En bovendien geen enkele toerist...
Nu schrijf ik vanuit Backpackers hostel in Kampala: mijn slaapplaats voor de volgende dagen. Het lijkt wel het huis van de vrijwilligers! Kheb al heel wat mensen leren kennen en er heerst een heel relaxte sfeer waar iedereen tegen iedereen praat. Heel leuk! Gisterenmiddag bracht ik reeds een bezoekje aan Rubaga Hospital. Ik ontmoette Sister Janet en ook Sylvia en Majory, 2 vroedvrouwen waren van de partij. Het was een blij weerzien! Sylvia vertelde me dat ze 4 maand zwanger is en dat ze in april zal trouwen. Als dat geen heuglijk nieuws is! En... ik ben uitgenodigd op de wedding! :-)
Ik ging ook een kijkje nemen op de labour ward en postnatal ward maar door de grote 'turn-over' van vroedvrouwen kende ik er bijna niemand meer. Toch ben ik van plan om maandag nog eens terug te gaan, dan kan ik ook direct eens gedag zeggen op de antenatal clinic. Ik verlang al!
Straks ga ik wat inkopen doen in Kampala Town, zodat ik het nodige al kan meenemen naar Fort Portal, dinsdag. Ik vind mijn weg nog zonder problemen. Behalve een paar extra bouwwerven en wat meer putten in de weg - of zo lijkt het althans - is Kampala nog geen haar veranderd...En het belangrijkste: ik heb me nog geen enkel moment onveilig gevoeld! :-)

Tot snel! Veel liefs,
Lien

Nog een weekje!

Hallo lieve vrienden!

Het lijkt alsof ik het nu pas besef: over een weekje zit ik al op één van de blauwe vliegtuigstoeltjes richting Oeganda. Op 28 januari, om 7u10 stijg ik de lucht in op weg naar Oeganda! Nog 7 nachtjes slapen in België om daarna voor 6 maand in een Oegandees bed onder de wol te kruipen. Echt onvoorstelbaar!

Op dit moment voelt het allemaal nog wat dubbel aan... Overal ligt afscheid op de loer, en tegelijkertijd verlang ik heel erg naar het moment dat ik terug de eerste stappen op Oegandese bodem zet. Het kriebelt al bij de voorbereiding: alles wordt in gereedheid gebracht om mijn valies in te pakken, de laatste papieren worden afgehandeld, contacten worden gelegd... en dat allemaal om terug te gaan naar 'de Parel van Afrika'

Maar wat zal ik daar zoal doen?
In teken van mijn opleiding postgraduaat Noord-Zuid zal ik 6 maand stage lopen als ontwikkelingssamenwerker/vroedvrouw in het ziekenhuis 'Virika Hospital' in Fort Portal, een stadje in het Zuid-Westen van Oeganda. Ik zal vooral werken rond de millenniumdoestellingen 4 en 5 die ervoor willen zorgen dat de moeder- en kindersterfte teruggedrongen wordt, en dat er een grotere toegang wordt verleend in de reproductieve gezondheidszorg. Het is de bedoeling dat ik de eerste maanden meewerk op het verloskwartier, de materniteit, de prenatale consultaties en op outreach (naar de dorpen gaan). Ook zal ik af en toe wat lessen van de studenten vroedkunde bijwonen. Op die manier leer ik iedereen wat beter kennen en zij mij, en tegelijkertijd kan ik observeren, analyseren hoe ze te werk gaan, wat goede en minder goede puntjes zijn,... Na deze periode kan ik starten met het 'echte werk': workshops opstellen voor zowel de vroedvrouwen als voor de docenten en studenten vroedkunde. Wat deze precies zullen inhouden, zal afhangen van wat er goed en minder goed loopt in het ziekenhuis.

Het wordt dus een heel boeiende periode! Ik hou jullie zeker en vast op de hoogte!
Tot in Oeganda!

Liefs,
Lien x

Hoe plaats ik een reactie-stappenplan

Hoi hoi!

Even een praktisch berichtje.
Vorig jaar waren er heel wat mensen die geen reactie konden plaatsen.
Ik heb de ideale oplossing: 'hoe plaats ik een reactie-stappenplan'

1. Klik op reacties, onderaan het blogbericht waarop je wil reageren.
    Naargelang het aantal reacties zal er 0, 1, 2, 3 of meer reacties staan. (lijkt me logisch :d)
2. Schrijf je reactie neer in het kadertje
3. Klik daarna in het kadertje van 'Reageer als' op Naam/URL
    (Als je een google-account hebt, kun je ook dit aanklikken)
4. Vul je naam in - URL hoef je niet in te vullen
5. Klik op 'Reactie plaatsen'

En hop, je bent geslaagd in het plaatsen van een reactie! Bedankt alvast! :D
Tot snel! x

Ooit, die dag komt ooit!

Ooit, die dag komt ooit! Ooit wilde ik terugkeren naar Oeganda. Die dag van ooit is in stroomversnelling de dag van vandaag geworden. Ik vertrek eind januari voor 6 maand naar "de parel van Afrika".

Opnieuw ervaar ik hetzelfde gevoel, dezelfde reiskriebels als toen ik voor het eerst naar Oeganda vertrok. Gisteren boekte ik mijn vlucht, vorige week werd mijn stagecontract ondertekend. Alles wordt stapje voor stapje gevormd, heel bewust en met een stralende glimlach, ook al gluurt het afscheid steeds dichter om de hoek...

Ik hou jullie vast en zeker op de hoogte!
Liefs,
Lien x

Webale njo Uganda!

Ons Oeganda verhaal zit erop...

Maar het was een mooi verhaal, meer zelfs, het was een prachtig verhaal! Het was een verhaal vol intense ervaringen met het Afrikaanse continent.



De eerste nerveuze stapjes op Oegandese bodem na een lange vlucht.
De eerste kennismaking met Rubaga Hospital en Sister Janet.
Een enthousiaste open mond-van-verbazing bij onze eerste aanblik van Kampala.
De harde realiteit van de Labour ward.
De ontlading en vreugde na mijn eerste Oegandese bevalling.
Het warme contact met de vroedvrouwen.
De grote steun van het thuisfront.
Het onstpannende en prachtige weekend naar de Ssese Islands.
Een spannende eerste keer op een boda-boda.
De huwelijksaanzoeken op straat.
De source of the river Nile en haar watervallen.
Steeds meer bevallingen en nog meer harde realiteit.
Terug een beetje meer ademruimte tijdens het palperen en ausculteren in de antenatal clinic.
De immense bomen van het tropisch regenwoud in Mpanga Forest Reserve.
Het sfeervolle en onvergetelijke oegandees trouwfeest.
De 7-uur durende reis over hobbel-de-bobbelwegen naar het rustieke Ibanda.
Het echte Afrika in Ibanda Hospital en omgeving met massa's mzungu-roepende kinderen.
De vele pathologieën in het serene ziekenhuisje.
Kleddernatte bushwalk en gamedrive in Lake Mburo National Park.
Een prachtig weekend savanne, kratermeren en wildlife in Queen Elisabeth National Park.
Afscheid van Ibanda en de zusters.
'Welcome back' in Kampala.
Een drukte van jewelste op de Labour Ward en bevallen aan de lopende band.
Een beetje uitbollen.
Relaxen in Entebbe met een prachtig zicht op het Victoria meer.
Roodhuiden alom...
Een beetje pijn in het hart om Oeganda achter ons te laten.
Totaal verrast door het hartelijke verwelkomingscomité in Zaventem.

Met andere woorden: een verhaal om nooit meer te vergeten!
Dankjewel Oeganda! Webale njo! Ik draag je in mijn hart en weet dat ik ooit naar je Afrikaanse schoonheid terugkeer! Ooit, die dag komt ooit! Tot ziens!